We hadden het zo mooi uitgekiend. De afsluitende duurloop van twaalf minuten die voor deze vijfde trainingsweek gepland stond, zou worden afgelegd in Central Park - in de stad waar jaarlijks de moeder-aller-marathons plaatsvindt: New York City.
Helaas: het lot beslist anders, want uitgerekend op de dag van dit momentum wordt de stad gegeseld door een heuse blizzard, een venijnige sneeuwstorm die ervoor zorgt dat het sinds 1896(!) onwrikbare record aantal inches aan februari-sneeuwval wordt verpletterd. Hebben wij weer...
In een smetteloos sneeuwkleed getooid levert Central Park weliswaar sprookjesachtige en voor ons unieke plaatjes op, maar de enige werkelijke wapenfeiten die we aan NYC kunnen toeschrijven zijn twee relatief gemakkelijke intervaltrainingen van respectievelijk zesmaal twee (door Central Park) en driemaal afwisselend één en twee minuten (in de straten rond ons hotel, dwars tussen het winkelende publiek).
Hijgend en zwetend mijn stappen over de sidewalks tellend maakt zich - met de skyscrapers als dreigend achtergronddecor en het driftige getoeter van yellow cabs en erbarmelijke gehuil van NYPD-sirenes als soundtrack - een niet te onderdrukken euforie van me meester: ik waan me Dustin Hoffman als Marathon Man in de gelijknamige 70's thriller. Dat het niet verder komt dan een hilarische parodie, doet niets af aan de onvergetelijke kick die me vleugels geeft.