De Posthoorn

Verhagen was geknipt voor de baan die veel intrigeren, fluisteren in de nacht, zalvende taal en een steenkoud innerlijk vergde. Hij droeg het paars met verve.

Zijn meesterwerk was de moord op Albino Luciano en het onder het tapijt vegen van de verdachtmakingen en het smoren van de geruchten die in Rome al snel de ronde deden. ‘De lachende paus’ noemden de gelovigen de opvolger van Paulus VI. Het lachen zou hem snel vergaan. Drieëndertig dagen zou zijn pontificaat duren. Tijdens de eerste week al was het Monseigneur Verhagen en andere Curie kardinalen uit de inner circle van de Vaticaanse machthebbers duidelijk geworden dat deze paus Johannes Paulus I een ongeleid projectiel was wiens vrolijkheid niets anders was dan de uiting van het lachen in zijn vuistje. Niet alleen wenste meneer het verbod op anticonceptie af te schaffen omdat er teveel zielige, hongerige kindertjes rondliepen, of zoiets sentimenteels, bovendien had hij een diepgaand onderzoek gelast naar mogelijke fraude bij de Vaticaanse bank. Dat konden de Amerikaanse kardinaal Marcinkus, een financieel genie, en zijn vrijmetselaarsvriendjes Gelli en Calvi van de Banco Ambrosiano, echt niet hebben.

Monseigneur Verhagen zelf was het die, in het volle ornaat van de rode toga en de driepuntige bonnet, zijn twee meest vertrouwde acolieten de opdracht gaf de paus in het holst van de nacht een overdosis insuline toe te dienen. Voor alle zekerheid duwden ze ook het hoofdkussen nog een tijdje op zijn gezicht. Dubbel werk misschien, maar je kon in dit metier niet zorgvuldig genoeg zijn.

Verhagen liet het lijk al balsemen voordat het persbericht over de ‘hartaanval’ de poort uit was. Zodoende had een lijkschouwing, waarom men onmiddellijk begon te roepen, geen zin meer. Een gebalsemde gaf geen informatie prijs, Zijne Heiligheid of niet.

In het licht van het voorgaande zal het niemand verbazen dat voor Maxime Verhagen, één leven later, het pootje haken van Balkenende een geval van appeltje eitje zal zijn.