Stadsblad Utrecht

Vele zullen begrijpen dat ik altijd erg schrok als er een levende muis door de bijkeuken rende, maar dode beesten vind ik op de een of andere manier nog veel enger. Als ik een dood beest zie schrik ik mij een hoedje en probeer ik er zo ver mogelijk vandaan te blijven. Afgelopen weekend werd dat maar weer eens bevestigd.

Halverwege mijn rondje liep ik op een zandpad, toen plots op mijn pad een dode mol lag. Die beestjes zijn niet zo groot en op een zand pad vallen ze ook niet heel erg op, daarom zag ik hem pas op het laatste moment. Hierdoor was de schrik nog groter en kon ik alleen maar een grote sprong opzij doen. Splatz, midden in een dikke laag modder. Dit resulteerde in een onderbeen bedekt onder de modder. De regen deed hierna zijn werk waardoor ik weer redelijk schoon, maar wel als een verzopen kat thuis aankwam.