Stadsblad Utrecht

Woensdag een lange wandeling door de polder gedaan. Vrijdagmorgen mijn tweede hardlooptraining van deze week. Zes maal drie minuten. Na de vierde keer gaat het gewoon niet meer en krijg ik papknieën. Ik loop wat extra minuutjes normaal en probeer het hardlopen bij de zesde keer drie minuten weer op te pakken. Helaas, het lukt niet, ik stort bijna in en vraag me af hoe ik thuis moet komen. Gelukkig haal ik dat wel. Het is verbazingwekkend dat je conditie per dag zó enorm kan verschillen.  

Als ik dat tegen vrienden vertel antwoorden ze vol begrip: ja, maar je bent ook geen twintig meer! Eerlijk toegegeven, dat klopt, ik ben een aantal jaartjes ouder en als ik mijn knie met regelmaat voel zeuren, twijfel ik best af en toe een beetje of ik wel goed bezig ben. Anderzijds ben ik niet de enige wat oudere dame die hardloopt, dat heb ik inmiddels wel gezien. Misschien zijn er wel meer ouderen dan jongeren die fanatiek met sport bezig zijn. Wij wéten gewoon dat we dat nodig hebben.     

Zondagmorgen een stralende morgen. Ik heb er zin in om vroeg te gaan trainen en om half negen loop ik al buiten. Kan ik lekker in alle rust lopen, maar daar vergis ik me in. Ik kom al heel veel mede hardlopers tegen en ook veel gewone lopers met honden. Jonge, moet ik dan nóg vroeger uit mijn bed om de eerste te zijn? Ik heb het goed aangevoeld, het trainen gaat lekker, ik geniet van de muziek en  gooi er zelfs een extra rondje van vier minuten tegen aan. Ik zie hoe een hond de eenden bij de vijver wegjaagt. Ze vliegen met een geweldige vaart weer het water in. De andere eenden die aan de kant staan kwetteren verontwaardigd. Ik lacht als ik denk te weten wat ze roepen: het is toch schandalig met die honden tegenwoordig!