Stadsblad Utrecht

Toen we bij de hei aankwamen zag ik dat er allerlei mensen wandelden en dan vind ik het altijd zo erg om als enige te gaan hardlopen. Iedere keer als ik langs mensen liep schaamde ik me een beetje dat we als enige op de heide hardliepen, maar daarna dacht ik eraan hoe knap het was dat ik dit kon volhouden en toen voelde ik me ook wel trots.

Het lopen lukte wel, maar ik had gewoon echt geen zin en begon al snel langzamer en slenterend te lopen. Bij de hei is het echt op ieder paadje een andere ondergrond, ik hoor dan Renate zeggen dat je vooruit moet kijken en niet naar beneden, maar als ik niet naar beneden keek was ik bang dat ik me verstapte.

We moesten 3x8 lopen, maar omdat mijn moeder ook mee liep, maar wandelde, moesten we met rondjes om haar heen lopen en liepen we de eerste keer 10 minuten om bij haar uit te komen. We liepen daarna wel gewoon de 8 minuten. Ik had echt helemaal geen zin en wilde zo snel mogelijk klaar zijn, dus ik liep de laatste keer 6 minuten. Ik heb de training dus ietsje anders gedaan.