Delftse Post

"Ik weet eigenlijk nog niet waarop ik zal stemmen", twijfelt Jamai nog. "Misschien stem ik wel niet." Maar al snel verandert ze van gedachte. Voor het eerst écht meebeslissen en meetellen, dat is toch wel bijzonder. En als ze het stadhuis -Stembureau 1- nadert voelt ze toch iets van trots. "Als je bedenkt hoe veel mensen in de wereld wíllen stemmen, maar niet kunnen, dan is het best bijzonder."
Er staat een aardig rijtje stemmers, er wordt blijkbaar druk gestemd in de Burgemeesterskamer.
En even later loopt een stralende Jamai naar buiten. Yesss... het zit erop. En over een paar maanden wéér stemmen, dan voor de Tweede Kamer.
Voor de bijna 96-jarige meneer Gé van Schaik verloopt de verkiezingsdag ook memorabel, maar om heel andere redenen. Hij doet een hoop moeite om bij de stembus te komen, maar daar wordt vastgesteld dat zijn paspoort is verlopen. Hij mag niet stemmen! 'Ja maar, van de gemeente heb ik een brief liggen dat ze in mei langs komen om foto's te maken voor een nieuw paspoort', probeert hij nog. Maar de man achter de tafel ('Eentje met zo'n vroom gezicht') is onverbiddelijk. Gé is nog eerder verbouwereerd dan kwaad als hij zegt: "Ben je in 1914 in Delft geboren, nooit een stap de stad uit geweest, moet je 95 jaar later gaan bewijzen dat je Delftenaar bent. Het is toch niet te geloven? Ik heb in mijn hele leven nog nooit een verkiezing overgeslagen.
Ik hielp vroeger mijn vader met plakken van SDAP-pamfletten, met grootmajoor Monteny op onze hielen. Of we niet teveel witkalk gebruikten. Nou ja, ik hoop maar dat dat nieuwe paspoort voor juni klaar is, want dan zijn er natuurlijk landelijke verkiezingen. En dan wíl ik stemmen!"