De Posthoorn

De aan Obama doen denkende cijfers van Job Cohen zijn een gevolg van het beeld dat mensen van hem hebben: een wijze, bezadigde man die boven de partijen staat. Geert Wilders zal het  moeilijk krijgen tegen deze autoriteit. Wilders weet het al. Hij wordt niet voor niets ‘onwel’. De mensen zijn toe aan rust. Inhoud speelt in dit gevecht geen hoofdrol.

John F. Kennedy werd in 1960 president van Amerika omdat zijn tegenstander Richard Nixon zweette tijdens hun laatste televisiedebat.

Hans van Mierlo werd ‘charismatisch’ genoemd, een visionair met vlagen van genialiteit. Dat was het door de media gekoesterde beeld.

Aan de vooravond van het wereldkampioenschap voetbal van 1998 zat ik tegenover de toenmalige Minister van Buitenlandse Zaken tijdens een diner in Parijs, nadat we met het blad Hard gras hadden opgetreden in het Nederlandse Instituut. Naast mij zat Herman Koch die bekend was van het televisieprogramma Jiskefet.

“Werk jij op de sportredactie?” vroeg Van Mierlo hem. Herman schoot in de lach. Niet uit het veld geslagen, stelde Hans dezelfde vraag aan Matthijs van Nieuwkerk.

“Hij is de hoofdredacteur van het Parool”, corrigeerde zijn schoonzoon hem haastig. Van Mierlo dronk romantisch veel rode wijn.

“Weet je dat het Parool altijd negatief over mij schrijft? Laatst nog”, zei hij.

Met de naast hem zittende schrijfster Anna Enquist begon hij een intiem gesprek dat uitmondde in een uitnodiging om de volgende dag met hem mee terug te vliegen naar Nederland in het door hem gecharterde vliegtuigje.

Het was een versiertruc die je niet dagelijks hoort, maar een versiertruc bleef het.

Van Mierlo beantwoordde die avond niet aan het beeld dat we van hem kenden. Het maakte niks uit. Beeldvorming gaat in grote hoeveelheden. De werkelijkheid laat zich maar sporadisch zien.