Stadsblad Utrecht

Training 19 ging dinsdag over drie keer zeven minuten. Matig tempo, zei Renate. Maar ik liep meteen ongeveer zo hard als ik zeven minuten dacht te kunnen volhouden. Het went al erg om op een opzwepend muziekje te lopen, het ontbreekt er nog aan dat ik ga meezingen. Maar ik vrees toch dat mijn lichte blessure eerder verergert, vervelend nou. Mijn buik nota bene, ik wist niet eens dat die meedeed.

Dagje extra rust en vrijdag training 20 op de loopband. Eerst extra lang in tempo nul warm gelopen. De mp3speler heeft de geest gegeven, batterij leeg. Maar ik had dinsdag bij het uitlopen al de opzet van de training gehoord. Een piramideloop 6-4-2-4-6 als ik me goed herinner. Dan maar zonder muziek. Ik kan de band zelf bedienen en ik ga tien elf twaalf als tempo’s doen. Zonder het muziekje en de aanwijzingen van Renate zit ik wel erg veel op de klok te kijken.  Maar het gaat goed en op de terugweg van de piramide besluit ik om de tempo’s iets hoger te laten.

Ach ja, lopen is leuk, maar ik weet ook waarom fietsen een betere sport is voor mij. Bij fietsen raak je niet geblesseerd, bij lopen overkomt het me nu al voor de derde keer. Het is niet zo erg dat ik er helemaal mee stop, maar wel heb ik deze week maar twee van de drie trainingen afgewerkt. Sorry, Renate.