De Posthoorn

“Eigenlijk is in het bidet plassen hygiënischer dan in zijn bak”, zegt ze.

Op de keper beschouwd, hoef ik die hele kat niet. Het is een hoop gezeur en wat krijg je er voor terug? Je mag hem aaien en dan spint hij. Het schijnt dat mensen met honden en katten op bezoek komen bij demente bejaarden. Zij mogen de dieren aaien. Dat is goed voor ze, zeggen de deskundigen.

“Weet je, die gast die met Linda de Mol dat programma presenteert, hoe heet hij ook alweer?” vraag ik. Mijn vrouw komt meteen de kat brengen.

“Welk programma?” vraagt ze.

“Je weet wel, dat programma met publiek in de zaal en Linda de Mol vraagt naar de bekende weg.”

“Ik hou van Holland”, zegt ze. Ik aai de kat.

“Die gast, hoe heet hij nou? Hij kijkt altijd zo guitig. Zat hij niet in de Lama’s?”

“Aai de kat”, zegt mijn vrouw.

Ik kan er hier nu wel grappen over maken, maar de angst voor dementie zit er goed in. Toen we veertig waren, dachten we bij elk pijntje aan kanker. Op ons vijftigste jaar regeerde de angst voor hart- en herseninfarct en nu is het dementie. Je kunt bij een zestiger die niet op de naam van een filmster of een sportheld kan komen, de plotselinge paniek zién toeslaan.

“Ik las laatst over een verzorgingshuis waar ze een treinstel hadden nagebouwd. De ramen waren videoschermen waarin een landschap voorbij kwam. Daar werden demente bejaarden ook heel rustig van”, zei mijn vrouw.

Er is een zangeres wier naam me nooit te binnen schiet. Het zijn altijd dezelfde namen die je vergeet. Dat komt omdat in je hersens bij die namen een vaste keten van associaties zit geponst.

Maar hoe kwam ik hier eigenlijk op?