Stadsblad Utrecht

Eindelijk lente - zelfs onze 'je-weet-wel' poezen genieten ervan. Ach nee, laat ik niet weer over ze beginnen - hun hoofdrol in mijn vorige stukje werd niet door iedereen begrepen. Tja, de grens tussen satire en ernst is een subtiele. Of met een variant op het spreekwoord: wie het laatst lacht maakt geen snuggere indruk - hoezeer men dat ook met een designbril poogt te camoufleren...

Over naar de actualiteit: Dit weekend stond de zwaarste van ons negenentwintig trainingen tellende schema op het programma: een 18-minuten duurloop. Maar - zo vroegen wij ons af - hoe weet je met een dergelijke pak-en-beet driekilometeroefening in de benen nu of je wel klaar bent voor de afstand die we op 5 april geacht worden te overbruggen? Met die vraag in ons achterhoofd bezochten we zaterdag de derde clinic van ons inmiddels vertrouwde kluppie Dutch Runners.

Aart Stigter wist ons met aansprekende praktijkvoorbeelden te voeden, en coach Henk gaf ons op basis van onze individuele prestatie een op de persoonlijke realiteit toegesneden advies (want zeg nou zelf: virtuele Renate heeft die mp3-speler toch gewoon nippend aan een cocktail vanuit haar hangmat ingesproken?).

Gesterkt door alle informatie besloten wij af te wijken van het schema. En guess what? Uw verslaggever liep vandaag - in een weliswaar bescheiden tijd maar ritmevast tempo - de vijf kilometer.