De Posthoorn

Rond deze oversteekplaats was het druk. Het wemelde van mannen in stoere kledij. Ze droegen groene petten, groene broeken met zeer veel zakken en t-shirts in camouflage kleuren. Wat was dit? Een militaire operatie? Rond hen op de steiger lagen fototoestellen, tassen en enorm lange lenzen. Een bijeenkomst van het blad National Geographic? Welke dieren gingen ze dan fotograferen? Iets anders dan duiven zag ik niet.

Tijdens de oversteek vroeg ik aan de gondelier naar de ambities van de fotoclub. Hij wees op een palazzo.

“Daar verblijft Angelina Jolie”, zei hij.

In het prachtige, eeuwenoude paleis betaalde de filmster achter speciaal voor de ramen gehangen blauwe doeken, de prijs voor haar wereldroem. Voor haar was het onmogelijk om door de stegen en over zonovergoten pleinen te slenteren. Om elke hoek loerden paparazzi.

Terwijl Angelina Jolie zich verstopte, wandelde ik langs de oever van de lagune naar het voormalige douanekantoor waar Francois Pinault zijn eigen kunstcollectie ten toon stelt. In deze zin is Pinault de Franse Dirk Scheringa. Verder gaat de vergelijking mank. Pinault, eigenaar van de grootste postorderbedrijven ter wereld, van een ski resort in Colorado, van modemerken als Gucci en Yves St. Laurent, van Samsonite en Christie’s, is, in tegenstelling tot Scheringa, echt rijk, 17 miljard dollar bedraagt zijn geschatte vermogen, en hij heeft echt verstand van kunst. Dirk kocht dure kunst; werk dat Pinault aankoopt wordt daardoor pas geld waard.

Ik keek naar de objecten en naar de bezoekers in het museum. Angelina Jolie zou hier hoogstens buiten openingstijden kunnen rondlopen in het gezelschap van bobo’s en bodyguards.

’s Avonds at ik in een drukke winebar. Door het raam lachte een blonde vrouw naar me.

Ik lachte terug. Ze stak haar hoofd om de hoek van de deur.

“Ik vond het leuk om zo midden in Venetië  een Nederlander te zien”, zei ze.