Stadsblad Utrecht

Maar goed, deze week dus ook weer lekker getraind en ik kijk met spanning uit naar het 5 km hardlopen tijdens de Marathon op 2^e Paasdag in Utrecht. Echter, na de tweede training deze week begaf mijn knie het ineens. Ik kon er nauwelijks meer op lopen, laat staan op hárdlopen. Ik ben als het ware naar huis gestrompeld en was behoorlijk gedesillusioneerd. Is dit het nu, vroeg ik het mezelf af en is dit meteen het einde van mijn loopcarriëre? Enige paniek overviel me en ik ging her en der te raad. Wat nu te doen? Een bevriende kennis gebeld die mij adviseerde naar de fysio te gaan, waar ik morgen dus nu een afspraak mee heb. Ik nam mij voor om een paar dagen rust in te lassen, kon ook weinig anders doen gezien de situatie. Anderzijds wil ik het nu niet opgeven, nét voor het grote loopspektakel. Dat zou écht heel triest zijn. Gisteren kon ik het tóch niet laten en ben weer lekker in mijn trainingspak naar buiten gegaan. Ik wílde het gewoon proberen, desnoods dan maar héél rustig aan doen. Voorzichtig ben ik begonnen om licht joggend te gaan lopen. Het viel me niet tegen. Oké, het deed wel een beetje pijn, maar ik ben geen watje, dus moest er gewoon even door heen en ik heb het gered! Het lijkt momenteel weer wat beter met mijn knie te gaan en oh, wat ben ik blij. Nu maar hopen dat de fysiotherapeut geen belemmeringen vindt, dan kan ik op naar de Grand Finale!