Stadsblad Utrecht

De lente is begonnen. Dagen van achttien graden en meer waren er deze week. Normaal zeg ik dan joepie, en ik ga twee keer zo lang naar buiten, minstens. Maar deze lente begint voor mij onder een ongunstig gesternte. Problemen bij mijn ouders blijken er ook bij mijzelf behoorlijk in te hakken. Het zorgt voor een kluwen aan gevoelens waarin negatieve emoties overheersen, zoals onmacht en zelfs schuldgevoel. Maar goed, als man van vijfenvijftig mag ik blij zijn dat ik beide ouders nog heb.

Het gekke van de situatie is ook dat ik me op dit moment nauwelijks de training van deze week kan herinneren. Twee keer getraind, dat weet ik. En waar ik gisteren liep dat zie ik zo voor me, maar eerder deze week … o ja, ineens schiet het me toch nog te binnen. Ik woon vlakbij de Hoge Veluwe en ik was naar het jachtslot St Hubertus gereden en van daaruit een klein rondje gaan lopen. Voor het eerst heb ik de aanwijzingen van Renate exact opgevolgd. Tussendoor zelfs gewandeld in plaats van te blijven joggen.

Gisteren had ik voor training 27 gekozen, de duurloop. Het kostte me moeite om naar buiten te gaan, heb het drie keer uitgesteld. Gelukkig ging ik nog wél, want het was fijn. Met een lekker muziekje op heb ik de training van veertig minuten afgewerkt. Ik begin helemaal te wennen aan die manier van lopen. Onderweg bedacht ik zelfs dat ik een eigen muziekmix met eigen aanwijzingen zou kunnen maken om te gebruiken op de dag zelf. Wie weet.