Hardlopen is steeds minder iets wat ik even tien weken doe om een halve marathon te lopen, en wordt steeds meer een onderdeel van mijn leven. Ik voel me dan ook steeds meer een hardloper.
In het weekend werp ik een aanmoedigende blik naar de joggers die door het mooie weer hun eerste hardloop kilometers maken. Terwijl het voor mij toch ook niet zo lang geleden is dat ik de eerste kilometers puffend en steunend liep. Maar ik voel het, ik ben beginner af en hoor nu echt bij de hardlopers. Ik merk het aan mijn bezigheden en mijn omgeving.
Mijn niet hardlopende collega’s weten inmiddels wel dat ik twee keer in de week niet mee lunch, en mijn hardlopende collega’s dat ik twee keer in de week mee ren. Als ik een dag niet heb gerend, pak ik ‘s avonds automatisch mijn tas met hardloopspullen al in, omdat twee dagen niet rennen toch voelt als een gemis. En thuis liggen op verschillende plekken kaarten met hardlooproutes voor in het weekend en natuurlijk de route van de wedstrijd. Ik kan me dan ook niet meer voorstellen dat ik na de wedstrijd niet door ga met rennen.