Aan het slot van mijn vorige ren-relaas beschreef ik hoe ik de prestatie die ik eigenlijk pas volgende week tijdens de Dag des Oordeels geacht word te kunnen behalen, flauw genoeg vorig weekend al heb gerealiseerd: ik liep toen vijf kilometer non-stop in een naar mijn eigen idee toch soepele draf. Spijtig dat de uitzinnige menigte - die Renate mij in 128 kbps mp3-kwaliteit heeft beloofd - daar nog geen getuige van is geweest. Nu moet ik het noodgedwongen op 5 april nog een keertje overdoen.
Teneinde het lichaam te laten bijkomen van de ongekende krachtsexplosie van vorige week, heb ik het de afgelopen week wat kalmer aan gedaan, om vandaag geheel overeenkomstig het schema de week af te sluiten met driemaal zeven minuten joggen door het in prille lentepracht getooide Julianapark. De laatste week gaat nu in. Two more laps and one clinic to go (vrij vertaald: nog twee rondjes en daarna rijp voor de kliniek). Een bord pasta als laatste avondmaal, en dan zal de apotheose plaatsvinden. Gek maken ga ik ze, in extatische vervoering. Want natuurlijk wil ik het allemaal ondergaan: het gejuich, gejoel, het hysterisch gehuil van de toeschouwers.
Of word ik nu overmoedig? Get real, dude... Ik moet gewoon genieten van wat komen gaat, en - ja, Renate - in gestage pas, het hoofd omhoog en de handen losjes langs het lichaam - onder de finishbanier doorlopen. Ik, geboren Zeeuw - Loektor et Emergo.