De Posthoorn

Volgens een enquête van De Hypotheker zullen de bezitters van een eigen huis en zij die het willen worden, in juni hun stem laten afhangen van het standpunt der kandidaten over het H-woord. Ook Felix Rottenberg zei voor de tv dat kiezers een allesbepalende belangstellig voor het H-woord hebben. Hij zal het wel weten want Maurice de Hond zit altijd naast hem.

Zelf zit ik ook in de rats over het H-woord. Niet dat ik een profiteur ben van een ‘tophypotheek’. Vroeger profiteerde ik volop. Toen ik in 1979 mijn eerste huis kocht was de rente adembenemend hoog: een procent of tien. Juist daarom vond mijn financiële ‘mannetje’ dat ik een huis moest kopen. Deed ik het niet werd ik een ‘dief van mijn eigen portemonnee’, zei hij. In stelen van mezelf had ik geen trek. Ik moest vijftienduizend gulden rente betalen waarvan de staat tweederde voor zijn rekening nam. Wonen in je eigen huis was goedkoper dan het huren van andermans. Vijftien jaar heb ik in dat huis gewoond onder allerlei rente- en belastingtarieven, ontwikkelingen die totaal aan me voorbij gingen. Het invullen van formulieren liet ik aan anderen over. Wie het woord pensioen in de mond nam, lachte ik uit. Ik was kunstenaar.

Naarmate ik ouder werd bestierf de lach op mijn gezicht. Ik had geen pensioen. Mijn vrienden wel. Zij spraken verlekkerd over een paradijselijke staat die ‘oude dag’ heette. Omdat zij er hun hele leven voor hadden betaald, beschikten zij over een ‘oudedagsvoorziening’.

Nu woon ik in een huis waarop een hypotheek van een procent of dertig rust. De rest: een hoog en twee hoog waar de kat huist, is mijn pensioen. Ik ben van plan net zo lang  in mijn oudedagsvoorziening te blijven wonen, totdat de oude dag is aangebroken. Dan zal ik het huis verkopen.

Ze zeggen dat morrelen aan het H-woord, de waarde van de huizen verlaagt. De vraag is of ik in juni in staat zal zijn met mijn hart te stemmen, of gaat plat eigenbelang het rode potlood sturen? Het zal pas blijken in het hokje.