De Posthoorn

Na een uurtje rijden zegt mijn vrouw: “Ruik jij wat?” Ik steek mijn neus in de lucht, snuif een paar keer voor de vorm en zeg: “Ik ruik niks.”

“Zullen we hem er toch maar uit laten?” zegt mijn vrouw. Achterin de auto staat zijn bak.

Mijn vrouw is getraumatiseerd. Ze is een keer meegereden naar Frankrijk met vrienden die een hondje hadden dat niet kon blaffen.

“De koningin heeft er ook een”, zeiden ze vaak, alsof ze daardoor iets dichter bij de Oranjes stonden dan wij. Toen het hondje van de koningin sneuvelde tijdens de konijnenjacht, zei mijn vrouw dat ze dat niet zo slim vond van het hondje. En toen het hondje van onze vrienden tijdens die tocht waar zij bij was, de hele auto had ondergepoept met diarree, heeft mijn vrouw gezegd: “Jammer dat hij niet kan blaffen. Anders had hij het kunnen aankondigen.”

Dat ze die vrienden heeft moeten helpen met papieren zakdoekjes de hele auto te reinigen, heeft haar getraumatiseerd. En mij indirect ook. Helemaal als ik alleen in de auto zit met de kat.

Dit weekend op de terugweg uit Frankrijk, stopte ik al na een uur om hem uit de kooi te laten en hem zijn bak te wijzen, wat een gedoe was. Om de achterklep dicht te doen, moest ik de kat loslaten wat hem de gelegenheid gaf om op het parkeerterrein van een pompstation uit de auto te springen en eronder te gaan liggen. Ik heb hem weer gevangen maar om de manier waarop hebben de Fransen heel hard gelachen. Ik ga het hier mooi niet vertellen.