De Posthoorn

Gefascineerd door de wielerverslagen op de radio begon voor Faanhof op zijn dertiende het wieleravontuur. Hij werd lid van een vereniging en won direct wedstrijden. Hij was een wegrenner: in de winter reed hij op de baan, in de zomer op de weg. Zijn grote kracht was de sprint, waarmee hij verschillende wedstrijden op de valreep op zijn naam wist te schrijven.
Bij de aanvang van de Tweede Wereldoorlog moest Faanhof zijn passie noodgedwongen jarenlang stopzetten. Hij werd opgeroepen, dook onder, werd gearresteerd en sleet drie jaar in een concentratiekamp.
Na de bevrijding bezocht Faanhof een wielerwedstrijd in het Olympisch Stadion. “Ik blufte tegen mijn verloofde Annie langs mijn neus weg: dat kan ik ook nog wel.” Ze geloofde hem niet, maar de eigenwijze Faanhof vroeg een licentie aan. Na een paar maanden hard trainen werd hij al tweede op het NK in de sprint en de vijftig kilometer.
In de jaren daarna bouwde de Faanhof een indrukwekkende erelijst op. Hij werd onder meer Nederlands kampioen en Wereldkampioen, en reed op de Olympische Spelen van 1948 in Londen. Hoogtepunt is de etappewinst in de Tour de France van 1954. Faanhof: “Dat was die van Angers naar Bordeaux, 335 kilometer. Zulke lange etappes rijden ze nu niet meer.” Hij finishte als eerste van een groepje van zes ontsnapte renners. “Met een half wiel voorsprong op de Belg Marcel Hendrickx.” Faanhof fietst nog dagelijks naar de supermarkt. “Toen ik tachtig werd reed ik nog hele tochten. Maar ja, het wordt allemaal krakkemikkiger.” Dat geldt gelukkig niet voor het geheugen van de krasse Faanhof.