De Posthoorn

Ik dacht: huichelaar, je hoéft ze niet te laten zien. Elke programmamaker kan zijn eigen afwegingen maken.

Geef mij de tabloids maar. Die hebben geen sausje van moraliteit nodig. Zondagochtend publiceerde de Daily Mirror een foto van de Engelse voetballer Ashley Cole en een mooie vrouw. De kop besloeg een pagina.

“Ashley en

Blondje in

Een WC.”

Volgt het verhaal van een versierpoging bij de WC-deur van een nachtclub, door de in echtscheiding liggende linksback van het Engelse elftal. Het blondje, een makelaar, zet het voorval onmiddellijk op Facebook en noemt de voetballer ‘een dwerg’. Heel Engeland, althans de hele lezersschare van de Mirror, lacht zich weer eens suf om het blauwtje dat de vreemdganger liep. De Daily Mirror weet wat verkoopt: sex, voetbal en leedvermaak. Mijn opvatting van journalistiek is het niet, maar het zal wel.

Andere verkoopargumenten zijn ziekte en dood. De Telegraaf plaatste een interviewtje met de overlevende jongen op de voorpagina. Het ging weer een stapje verder dan de gangbare tabloidnorm, maar om de daders nu meteen dood te wensen? De hoofdredacteur en de betreffende journaliste worden ‘beveiligd’.

Dat is de snelkookpan van emoties die Nederland heet. Alle redelijkheid is hier dan ook meteen zoek. Het komt onder andere omdat het maatschappelijk debat, voor zover het zo mag heten, wordt gevoerd in dagelijkse talkshows. Het heeft een serie televisie- intellectuelen voortgebracht waarvan die Prem de grootste schreeuwlelijk is. Vergeleken met hem beoefent Geert Wilders de nuance. Inhoud is ondergeschikt aan vorm. Karikaturen scoren beter dan saaie wijsheid. Dus toen die Prem, stotterend van verontwaardiging en struikelend over zijn eigen importantie, het ontslag eiste van de hoofdredacteur van de Telegraaf, kon die meteen onderduiken. Uiteraard werd de scene een uur of drie later herhaald in Pauw&Witteman. “laten we even kijken naar wat Prem zojuist in ‘De Wereld Draait Door’ heeft gezegd.”  

Over twee dagen is er weer andere opwinding.