De Posthoorn

Zaterdagavond was ik in Toomlers terecht gekomen, de befaamde club onder het Hilton Hotel in Amsterdam, ooit opgericht door Raoul Heertje en nu geleid door Jan-Jaap van der Wal. Of het was toevallig een hele goede avond, of het niveau van de jonge comedians is structureel hoger dan vroeger.      

Er was een Rotterdamse jongen, Patrick Laurey, die nog bij zijn ouders woonde.

“Ik zeg altijd dat ik op kamers woon maar niet dat de kamer in mijn ouderlijk is en dat mijn huisgenoten pap en mam heten.”

Een andere comedian, Henry van Loon, hield een verwoestende monoloog waarbij je maar beter uit de buurt kon blijven. Aan een jongen op de eerste rij vroeg hij hoe hij heette.

“Maarten?”

“Maarten? Boeiuh!”

Mijn hart werd gestolen door een mooi, spastisch meisje dat Floor van der Wal heette. Eerst moest ze uitleggen dat ze niet dronken was, maar spastisch. Het begon haar de laatste tijd wel te irriteren, zei ze, dat mensen dachten dat ze een typetje speelde. Ze was gewoon spástisch, verdomme.

“Heb je wel eens een bijnadood-ervaring gehad?” vroeg ze.

“Ik ben een keer bijna onder een bus gekomen”, zei een meisje, ongewild grappig.

“Denk je dat je het op me zou kunnen doen?” vroeg ze aan een jongen. De jongen dacht van niet.

“Jouw probleem dan. Ik heb een hele goede trilfunctie”, zei ze.