De Posthoorn

Hij wordt van nog een paar abortusmoorden verdacht. In de Verenigde Staten zijn meer dan twintig moordaanslagen gepleegd op gynaecologen of hun verpleegkundigen, waarvan minstens acht met succes.

Wie voor het leven is, schuwt andermans dood niet.

Over de talloze bomaanslagen, brandstichtingen en ander terroristisch geweld zullen we het maar niet hebben.

En nu radicaliseert dus het Nederlandse Katholiek Nieuwsblad in de persoon van Mariska Orbán-De Haas, een hockeychick uit het Gooi. Wat heeft ze gedaan: bezoedelt ze postuum de naam van de befaamde aborteur dokter Wong? Staat ze met terugwerkende kracht te posten bij Bloemenhove? Heeft ze een gynaecoloog vermoord?

Nee, iets veel ergers: ze heeft een vrouw haar kinderloosheid ingepeperd.

Aan het Kamerlid van de VVD Jeanine Hennis-Plasschaert schreef ze dit:

“U heeft nooit uw eigen kindje mogen vasthouden of het liefdevol in badje mogen doen. Zo’n gemis kan pijnlijker zijn dan ik mezelf -als moeder van twee kinderen- kan voorstellen.”

Is Mariska Orbán een secreet of niet?

Dat mevrouw Plasschaert een paar miskramen heeft gehad en vóór abortus is, wordt door Mariska op een gruwelijke manier met elkaar in verband gebracht.

Ik zie haar kinderen en ik denk: je zal maar zo’n moeder hebben.

“Mam, mogen we een ijsje?” vragen ze op een warme zomeravond.

“Natuurlijk, schatjes. Eet de ijsjes maar op voor het raam van de buren. Die meneer heeft een uitkering, dus hij kan zoiets echt niet betalen. Het zal een stimulans voor hem zijn snel weer een baan te zoeken.”

Even later:

“Mam, we vervelen ons zo.”

“Hier hebben jullie een brandglas. Houdt het tussen de zon en die spin daar. Moet je  kijken hoe snel de spin verschrompelt. Dat is natuurkunde.”

Mariska heeft twee kinderen, die elkaar op zekere dag aankijken en weten: we hebben een moeder en ze deugt niet.