De Posthoorn

Als ik vroeger mijn oma bezocht, riep ik onderaan de trap: ‘Oma, seks!’ “Hè, jessus, jongen”, klonk het dan.

De eerste keer dat ik een vibrator zag was ik geschokt. Hij lag onder het matras van een vriendinnetje dat ik nog niet eens had gezoend. “Van me zus”, zei ze snel. Nog steeds heb ik moeite met de gedachte dat vrouwen en meisjes die ik ken, bij het pakken van hun koffer plek inruimen voor de vibrator.

Ik ben dus preuts, Victoriaans preuts. Het is niet verbazingwekkend dat de vibrator, de ontdekking van de hemel zou Mulisch zeggen, een uit de Victoriaanse tijd stammend therapeutisch instrument is.

Toen er nog geen elektriciteit was bestond het vibreren als therapie wel. Bij vrouwen die als ‘hysterisch’ werden bestempeld riepen doktoren er in de zeventiende eeuw een vroedvrouw bij die hen masseerde op de plek waar volgens de medische wetenschap de oorsprong van hun aandoening school.

De taak van vroedvrouwen werd overgenomen door de vibrator. Na de waterketel, de broodrooster en de naaimachine, was het al snel de vibrator die aan het begin van de vorige eeuw in massaproductie werd genomen.

Uiteraard waren het eerst artsen die tot het gebruik ervan overgingen. Victoriaanse vrouwen wisten niet wat een orgasme was, volgens doktoren de oorzaak van angsten, flauwtes, huilen en schreeuwen. De dokter wilde dus wel een handje helpen, zonder overigens zijn handen vuil te maken.

Daar had hij de vibrator voor.

In het wetenschapsmuseum in Londen zijn meer dan veertig medicinale modellen uit die tijd te zien. De firma Sears, Roebuck & Company adverteerde in 1918 met een ‘thuis-motor’, die zowel een naaimachine, een mixer als een vibrator kon aandrijven. In 1922 werd een draagbare vibrator aangeprezen als ‘heerlijke metgezel’, las ik in de Guardian.

Uit dezelfde krant het nieuws dat in Londen een romantische komedie wordt opgenomen, ‘Hysteria’ waarin de ontdekking van de vibrator een hoofdrol speelt.