De Posthoorn

Het liep tegen twaalven. Hoewel ik de kok daar nooit had gezien, leek hij één met het straatbeeld. Hij groette. De meeste Amsterdammers groeten op straat geen vreemden. John Fagel wel. Hij vertelde dat hij de volgende dag zijn restaurant Tout Court zou openen. Ik reserveerde een tafeltje.

Vanaf dat moment was Tout Court onze tweede huiskamer, zoals voor meer mensen uit de buurt. De vorige week gestorven Fagel was een geweldige gastheer. Soepel plooide hij zich naar de grillen van de meest excentrieke klandizie. Niet altijd was het even gemakkelijk. Mijn dochter at als peuter uitsluitend ‘pasta zonder saus’, een kwelling voor elke kok. Spaghetti alleen in water gekookt? John deed er een klontje boter door. Ze at het niet op. Parmezaanse kaas? Het bord bleef vol. Een beetje gehakte peterselie dan? Stoïcijns verwijderde ze het kleinste groene snippertje van de sliertjes voordat ze ging eten. Daarna verdween ze onder het grote afhangende tafelkleed om zoet te gaan spelen met haar Babar poppetjes. Als ze er genoeg van had dribbelde ze naar de kassa van Toos, Johns vrouw. Soms zat daar Toos’ dochter, haar sprekende evenbeeld met die zwarte ogen en Brabantse tongval. Het duurde even voordat mijn dochter de persoonsverwisseling door had. Daarna was het voor haar: grote Toos of kleine Toos.

Ischa Meijer kon schreeuwend binnenkomen dat hij niet wilde eten maar wel drie toetjes. Daar draaide John zijn hand niet voor om. Binnen vijf minuten had hij de kleine aan het smikkelen.

Als het laatste hoofdgerecht door was, kwam John naar voren om aan tafel nog een sigaartje te roken en een glas rode wijn te drinken: een man aan het einde van zijn werkdag. Soms zag je hem ’s nachts in vol ornaat nog even op de stoep staan.