De Posthoorn

Ik las dat de actie waarin om cultuur wordt geschreeuwd een succes is geworden. In Den Haag droegen Haagse schrijvers voor uit eigen werk. Haagse schrijvers? Is Louis Couperus uit de doden opgestaan? Aanwezig in Den Haag waren ook de Friese cabaretier Ronald Smink en de acteur Hugo Maerten. Het spijt me maar ik ken ze niet.

Ter afsluiting van het Haagse protest werd zaterdagavond om twaalf uur The Last Post gespeeld.

Ik dacht aan de Menenpoort van Ieper. In het marmer van de poort zijn zoveel mogelijk namen gegraveerd van soldaten die tijdens de eerste wereldoorlog vermist zijn geraakt. Elke avond om acht uur wordt onder de poort The Last Post geblazen, een herdenking die dag in dag uit al tachtig jaar publiek trekt en die altijd weer ontroert.

Rond Ieper hebben vier veldslagen plaatsgegrepen waarvan de derde, de ‘Slag om Passendale’, de grootste hoeveelheid zinloze doden heeft gekost. De slag woedde van 4 oktober tot 6 november 1917 en ging om een terreinwinst van een kilometer of acht. Het regende altijd in die dagen. Karren liepen vast, tanks strandden in de modder en soldaten zakten zomaar weg in het moeras van de oorlog. Het was een hels theater van modder, bloed, artillerievuur, duisternis en geschreeuw. Tijdens de vier veldslagen rond Ieper zijn in totaal bijna vijfhonderdduizend slachtoffers gevallen. De terreinwinst was te verwaarlozen. De dood wordt soms ten onrechte zinloos genoemd, maar hier was de rede spoorloos. Zoek maar eens naar de zin bij het beeld van een soldaat zonder gezicht of van een dood paard dat in een boom hangt.

Ter herdenking van die gruwelijkheden blazen ze in Ieper elke avond The Last Post.

Dat ze het in Den Haag hebben gedaan omdat Jeroen Krabbé en Halina Reijn eens een avondje moeten overslaan in de Theater de Muzeval van Emmen, is typisch een idee van gesubsidieerde kunstenaars.