IJssel- en Lekstreek

Van de redactie

Capelle aan den IJssel

SANDRA:

Oktober 2010, ben ziek thuis en open de IJssel en Lekstreek en mijn blik valt op een oproep... Lijkt wel of het bedoelt is om wakker te worden.. Reageer gelijk, hoef er niet over na te denken. Na een emotioneel gesprek met Brigitta Breevaart komt dan een week later het verlossende woord, ik mag mee doen! Krijg een kans om weer "Sandra" te mogen worden.

 De eerste ontmoeting met de 6 dames op maandagavond 22 november is bijzonder, ieder zijn verhaal maar 1 ding gemeen...We zijn ons lijf zat, meer dan zat!

 Eerste avond komt er enorm veel op ons af. Hier en daar een kleine herkenning en er word ons duidelijk gemaakt dat het niet makkelijk zal worden. Eerste schok komt al vrij snel, het weegmoment. Dat moment zit in me geheugen gegrift! Ik weeg 101,2. Dit wil ik never/nooit meer!

Dat het inderdaad niet makkelijk wordt blijkt voor mij al direct na die eerste avond. De slaap komt maar moeilijk en de nacht is kort maar we gaan er voor!

 Vanaf nu elke dag alles opschrijven wat je eet, drinkt  en hoe bij bepaalde momenten je gedrag er bij is, valt niet mee als je een full time baan hebt! Wel ben ik me er al goed van bewust dat ik anders nadenk over eten. Na een drukke dag naar huis om te gaan koken en te genieten van het avondeten.

 Een spannende week, deze week verschijnt het eerste artikel in de krant. Bij het zien van de foto en me zelf zien zitten denk ik.. Ja ik weet waar ik het voor doe. 6 leuke dames die er met steun van Brigitta voor gaan!

 Eerste week zit er bijna op en ik moet zeggen dat het me enorm is meegevallen. Ben wel goed na gaan denken over alles maar het feit dat ik deze stap "mag" zetten voelt fantastisch. Ik weet zeker dat ik het kan. 7 jaar geleden ben ik gestopt met roken, dat was ook enorm zwaar. Zal nooit meer vergeten dat ik na een kleine week met mijn hoofd tegen de muur wilde lopen  vanwege het verlangen naar nicotine. Toen ik dat besefte dacht ik, die sigaret gaat het niet winnen van mij!

Nu zo'n zelfde ervaring. Een snoepje willen pakken en denken, NEE ook die gaat het niet meer winnen van MIJ !

ISABEL:

De meest gestelde vraag aan mij van mijn omgeving tot nu toe is,”wat mag je nu eten?” Als ik dan antwoord met “alles”, word ik raar aangekeken. Tja, hoe leg je dat uit? Ik weet het zelf ook nog niet precies. Alles mogen eten maar het motto dat we mee hebben gekregen is: beter voor mijzelf gaan zorgen, dus andere, betere keuzes gaan maken!

In afwachting op de cursus had ik al een aantal afspraken met mezelf gemaakt. Nooit meer worst en volvette kaas eten, niet snoepen, na 20.00 uur niks meer eten. Fout dus! Ik val direct in mijn oude gewoonte om mezelf te straffen!  Als dit mij in het verleden geholpen zou hebben dan was ik nu geen 100.8 kilo!

Kortom, oude gewoontes moet ik gaan vervangen met nieuwe. Dat doe je niet zomaar even! En zeker niet alles tegelijk. Ik moet bij het begin beginnen. Mijn dagboek helpt mij hierbij. De hele dag bijhouden wat je eet (en ook waarom) is behoorlijk vermoeiend. Nog nooit ben ik zoveel met eten bezig geweest als nu. Maar het helpt wel. Ik moet gaan leren te genieten van eten. Ik kan mij de laatste keer genieten niet meer herinneren, dat is erg!

Een eerste stap heb ik voor mijzelf al gemaakt. Voortaan zullen we elke dag met zijn vieren aan tafel gaan ontbijten. Dat betekent eerder naar bed en ja, eerder opstaan. Mijn gezin zal er ook aan moeten geloven! Wel gezellig, ik ben benieuwd!

JOKE:

Naar aanleiding van het artikel over Afvallen met Brigitta in de IJssel en Lekstreek dacht ik, dit zou ik ook wel willen! Het was een interessant artikel! Ik heb er heel goed over nagedacht en heb een e-mail gestuurd en kreeg een reactie terug.

Ik werd uitgenodigd voor een eerste gesprek. Ik had er zin in om deze uitdaging aan te gaan, maar ja ik moest afwachten of ik werd uitgekozen, zeker omdat zoveel mensen zich aangemeld hadden.

Op een ochtend ging de telefoon en ja hoor Brigitta belde mij dat ik uitgekozen was! Ik was ontzettend blij en gelijk heel enthousiast!

Mensen om mij heen snapte niet waarom ik zo blij was want wie gaat, zo dichtbij de feestdagen, hier nu mee beginnen! Maar ik zei dat dit voor mij een uitdaging zou zijn. Iedereen om mij heen weet dat ik een dame  ben die weet wat ze wil! Ik vertelde ze dan ook dat het geen lijnen is met een dieet zoals iedereen meestal denkt maar o.a. weer leren om van je lichaam te gaan houden en weer leren anders met jezelf en met eten om te gaan. Eerlijk zijn tegen je zelf dat is een doel, als je in jezelf gelooft gaat het de goede kant op en vooral geen leugentjes voor bestwil meer!

Maandag 22 november was de eerste avond dat we bij elkaar kwamen. De fotograaf was aanwezig voor het maken van foto’s. Ik kreeg al veel informatie. We werden ook gewogen! Oei,86 kg!

Het was allemaal reuze interessant en ik had zoveel informatie gekregen dat het mij duizelde! Er kwam zoveel op mij af!

Na die avond ging ik naar huis, zo met een gevoel ppff dit is me nogal wat. Ik wist niet of ik dit wel aan kon. Ik heb tenslotte mijn werk (een zeer drukke baan) en dan dit er nog bij. Ik had niet verwacht dat het zoveel met mij zou doen. Ik ging moe naar bed met een hoofd met zoveel gekregen informatie maar uiteindelijk wel zo van: kom op meid je kan het!

De volgende ochtend dinsdag 23 november moest ik eraan gaan geloven, ontbijt (wat ik nooit deed maar wat voor mij een nieuwe gewoonte gaat worden!) veel meer water drinken en beter opletten wat ik zou gaan eten! We moeten tenslotte zuinig zijn op ons lichaam! Ik ben gelukkig niet het type dat van zoet houd maar ik ben meer een broodeter. Ik moest echt de hele dag steeds nadenken, alle gekregen informatie nog eens goed doorlezen.

Woensdag 24 november had ik een dipje, zo van ppff. Ik zag het even niet meer zitten. Ik was de hele dag bezig met nadenken. Waarom doe ik mijzelf dit aan!!

Donderdag 25 november werd ik ineens zo enthousiast, het ging zo goed! Het water drinken, mijn lichaam ging er ineens om vragen!  Ik had ook niet stiekem een leugentje voor mij zelf zo van ach één stukje niemand die het ziet! Nee Joke, niet doen! Waarom zou je het nu gaan doen? Ja, weer nadenken! En ja hoor het ging super die dag!

Vrijdag 26 november, ik stond op, zo vrolijk en happy, ik voelde mij super! Ik was zelfs al afgevallen. Begon met een bakje yoghurt met een kiwi erin en ging naar mijn werk. Ik zat te zingen in de auto zo van, kom maar op wie doet mij wat!

Ik voel me echt heel erg goed. Mijn collega's die mij steunen, mijn echtgenoot die mij steunt. Familie die denkt van jeetje meid, waar heb je zin in! Maar vinden het knap dat ik er zo voor ga. Ik had nooit verwacht dat ik mij al na zo'n korte tijd zo goed zou gaan voelen. Ik heb het idee dat het mij echt gaat lukken, ik ben zelfs al heel erg trots op mijzelf!  Ik hoop dat ik dat zal blijven, maar ik denk maar zo je moet in jezelf blijven geloven! En als het even niet meer gaat kan ik altijd Brigitta mailen of bellen, ze zal altijd voor mij en de andere cursisten klaar staan. Ik vind ze echt tof, eerlijk en zeker ze begrijpt je!

Ik kijk nu al uit naar de volgende maandagavond wanneer we weer bij elkaar komen. Heb wel wat aantekeningen die ik aan Brigitta wil vragen en ben zeer nieuwsgierig welke stof ze nu gaat behandelen. Dit is wat ik jullie als lezers wil vertellen, hopend dat er straks meer mensen voor zullen gaan!

TIP VAN BRIGITTA:

 Stel dat ik aan je vraag: hoeveel kilo zou je minder willen wegen?

Je antwoord zou dan zeven kilo zijn. Dan is mijn volgende vraag aan jou waarom jij deze kilo's vrijwillig aan je lichaam hebt. Dat klinkt misschien gek omdat jij vindt dat je dit helemaal niet vrijwillig doet, maar toch…! Als ik je zou vragen om de komende weken bij alles wat je doet een rugtas mee te dragen die zeven kilo weegt dan zou je me vreemd aankijken en mij die rugtas zelf laten dragen. Toch is dit precies wat je doet. Je draagt elke dag vrijwillig het gewicht mee dat je kwijt zou willen. Je moet daar een goede reden voor hebben, want het zou wel heel erg dom zijn om iets zwaars mee te nemen wat je niet nodig hebt. Wat is het verhaal achter jouw ‘rugtas’? 'Bescherming? Geen ja of nee kunnen zeggen? Het inslikken van je woede? Vermoeidheid? Stress?' Eetpatronen zijn gewoonten die we steeds, bewust en onbewust, herhalen. De vraag die jij jezelf zou kunnen stellen en over na zou kunnen denken luidt als volgt: Waarom weeg je meer dan je zou willen wegen?