De Posthoorn

Vorig jaar was het ook winter. Winters hebben de neiging zich met regelmaat aan te dienen. Ik moest naar Schiphol. Ofschoon de Spoorwegen vast goed voorbereid waren op de winter, per slot van rekening is de winter een jaarlijks terugkerend ritueel, had de trein over het traject van een kilometer of vijftien anderhalf uur vertraging. Onderweg vielen termen als ‘derdewereldland’ en ‘bananenrepubliek’.

Enige tijd later las ik op boven het perron hangende borden: “Deze trein rijdt niet wegens gebrek aan machinist.” Het was weer eens iets anders dan de tekst op borden in de metro van Parijs: “De volgende trein arriveert over 1 minuut.”

De Nederlandse Spoorwegen hebben 10 oktober, met het oog op de naderende winter, een grote oefening gehouden die met succes is afgesloten. Bovendien speurt het nieuwe Operationele Controle Centrum Rail (OCCR) de lucht af, op zoek naar winterse buien. We kunnen rustig slapen. Het spoor is winterklaar.

Intussen vertrouwen VVD en PVV de zaak nog niet helemaal. Zij willen al vanaf 1 januari met 130 kilometer per uur door de pekel gaan scheuren. Volgens het Kamerlid Richard de Mos, die op aandoenlijke wijze het directeurschap van een school verzon, is harder rijden niet moeilijk: “Je haalt gewoon het huidige bordje weg en je zet er een bord met 130 kilometer neer. We moeten dat gewoon doen, dan ervaren we later wel hoe het is.” 

Wij blijven zitten met een dilemma. Vertrouwen we de spoorwegen en pakken we de trein, met het risico op veldbedden in jaarbeurshallen te belanden en aardappelsoep te moeten eten uit roestvrijstalen gamellen, of nemen we de auto om van de weg te worden gedrukt door hardrijders die moeten compenseren dat ze nooit ergens directeur zullen worden behalve op hun eigen CV?