De Posthoorn

Wat is er zo goed aan dit programma, de zoveelste talentenjacht, waarvoor RTL aanvankelijk zijn neus ophaalde? Ze hadden het wel gehad met dat soort shows. Hoe is Talpa er toch in geslaagd de afgelikte boterham van een zangwedstrijd zijn frisheid terug te geven?

Er is die gimmick van de omgedraaide stoelen, een idee van Van Velzen, vertelde John de Mol in De Wereld Draait Door. Pas als de stem goed genoeg wordt bevonden, wenden een of meer juryleden zich tot het podium.

Daarna mag de kandidaat, en dit is een in psychologisch opzicht schitterende vondst en volgens mij essentieel voor de eerste rondes, bepalen wie van de juryleden hem of haar zal begeleiden naar de finale. De zojuist beoordeelde gaat oordelen. De juryleden worden zelf kandidaat en elkaars concurrent, een prachtige draai.

In de jury zitten geen lekkende vuilniszakken als Gordon, Jolink of Henk Jan Smits. Zelfs Angela Groothuizen stelt zich niet aan. Nick en Simon zingen niet, maar praten over andermans zang, een verademing.

Er is geen presentator!

Ik durf allang niet meer langs de kanalen van de publieke omroep te zappen, uit angst om op Rob Kamphuis, Yvonne Jaspers, of Frits Sissing te stuiten. Dan moet ik onmiddellijk Lansoprazol slikken voor mijn maag. De commerciële zenders spreken ons al sinds de oprichting toe alsof we zwakbegaafd zijn, net slim genoeg om een advertentie van Dreft te snappen. Hier laten ze die jongen van Krabbé af en toe een vraag stellen aan de broer van de kandidaat en enthousiast ‘wow’ roepen. Meer spreektijd heeft hij niet.

De Mol gooit twintig camera’s in de strijd en onbeperkte montagetijd. Hij schijnt voor niks aan te leveren. Het maakt niet uit. Hij heeft weer een programma waar de hele wereld om vecht.