De Posthoorn

Drie jaar geleden verscheen in Engeland ‘The Uncommon Reader’ van Alan Bennett, een klein, briljant boek over een verslaving waaraan de koningin was gaan lijden: ze las zonder ophouden. Op zich was dat al een grap: de Engelse koningin staat erom bekend dat ze het kijken naar de paardenraces afwisselt met het leggen van puzzels. Ze is een verklaard Shakespeare-hater.

Ongerust geworden door het blaffen van haar hondjes was ze op het geluid af gegaan en had ze aan het eind van de paleistuin een rijdende bibliotheek gevonden. Ze raakte in gesprek met de enige klant: een in haar keuken werkzame koksmaat. Omdat ze niet onbeleefd wilde zijn leende ze zelf ook een boek. Zo begon haar leeswoede waar men zich aan het hof de grootste zorgen om maakte. Aan de Franse president had ze tijdens een staatsdiner gevraagd of hij het werk van Jean Genet kende! Een homoseksuele gevangenisboef nota bene. De Franse president was in opperste verlegenheid geraakt.

Ze had zich een wuiven vanuit de koets eigen gemaakt waarbij ze gewoon kon blijven doorlezen in het op haar schoot liggende boek.

Om nooit om een boek verlegen te zitten, promoveerde ze de koksmaat tot een persoonlijk lakei.

Door het lezen leerde ze begrippen als gelijkheid, zich in te voelen in anderen en zelfs menselijkheid.

“Ik geloof dat ik een normaal mens begin te worden”, zei ze. Maar ze was er niet van overtuigd dat men dit een welkome ontwikkeling zou vinden.

Toen ze op de eerste avond van haar leesmanie in bed was gestapt met een boek had de Prins-gemaal verbaasd gekeken.

“Wat doe jij nou, old girl?” vroeg hij.

“Ik lees”, zei ze.

“Dat moet je niet doen. Lezen is voor homo’s en communisten”, zei hij.

Zo is het. Lezen is een linkse hobby. Wilders en Rutte gedogen het, maar het mag niks kosten.