Soest Nu

“Dit had ik helemaal niet verwacht”, lacht Joleen Hakker. “We hebben een heel goede voorbereiding gehad, maar dachten aan een vierde of vijfde plaats.” Pas in de eindfase kregen zij en haar voorrijdster Nynke Troelstra door wat er aan het gebeuren was. “De bondscoach zou niet achter ons aan rijden, maar toen was hij er toch opeens, toeterend en iets roepend van kampioenen. Toen zijn we nog veel harder gaan trappen, natuurlijk. Na afloop was het onwerkelijk, niet te geloven. Pas toen we gehuldigd werden begonnen we het te beseffen.” Ze waren het kleinste duo op het podium en Joleen was als enige deelnemer geheel blind. Dat maakte de prestatie des te opmerkelijker. En wat wel het meest bijzonder is: Joleen is pas in januari gaan trainen op dit wedstrijdonderdeel.
Met topsport begon Joleen in 2004. Eerst werd ze een roeikanjer met vele prijzen op het hoogste niveau. “Maar ik had het wel gezien, wilde graag wat anders. Eerst was dat de triatlon. Toen bezocht ik het NK tandem vorig jaar en dat trok me aan.” De overstap vorig jaar betekende ook samenwerken met een voorrijdster. Bondscoach Eelke van der Wal selecteerde vijf ‘voorrijders’, de piloten. Daarvan bleven er uiteindelijk twee over. Nynke Troelstra was een van hen. De bondscoach vindt dat topsporters met iedereen moeten kunnen partneren. Maar het duo Hakker-Troelstra behaalde al snel successen en werd ook voor de WK gekoppeld. Dat betekent ook een forse tijdsinvestering met vijftien uur trainen per week. “In de buurt en op donderdag in Papendal. De bondscoach zet de puntjes op de i. We doen daar ook aan specifieke trainingen, zoals bergentraining.” De samenwerking met Nynke is ‘heel gaaf’, vindt Joleen.
“Je moet alles heel goed bespreken van tevoren. En het parcours rijden, bespreken waar de powerpunten zijn en je extra hard gaat, en waar je kunt uitrusten. We moesten daar in Canada drie grote heuvels op!”
Je wint het WK en wat doe je daarna? “Eerst nog even genieten, maar dan is het op naar de volgende wedstrijd. Op 4 september hebben we het NK tijdrijden op Texel.”