Gorcumse Courant

René van Dijk plukt verhalen uit de rijke Gorcumse geschiedenis. Verhalen uit lang vervlogen tijden, die vaak verrassend veel doen denken aan het leven van tegenwoordig.

Afl. 204: Concurrentievervalsing

Getuige een nog bestaand gebouw aan de Havendijk was de gemeente Gorinchem ooit de trotse eigenaar van een elektriciteitsbedrijf. Dit distribueerde de door GEB Dordrecht geproduceerde stroom. Net na de oorlog wenste het GEB Gorinchem, nog niet gehypnotiseerd door klimaatgoeroes, het stroomverbruik te stimuleren. Daartoe wilde men zelf elektrische boilers en fornuizen gaan verkopen. Wethouder Overwater (die inderdaad ook over het gemeentelijk waterleidingbedrijf ging) vroeg zich nog af of de gemeente zich hierdoor niet begaf op een terrein hetwelk aan particuliere bedrijven moest worden overgelaten. Maar burgemeester Van Rappard juichte het initiatief toe, want van die suffe Gorcumers ging alleen iets uit als een officiële instantie het voorbeeld gaf. Niettemin besloot men, gelet op potentiële spanningen, tot contact met de installateurs over de mogelijkheid van een publiek-private showroom.Doch door ‘onderlinge wangunst’ tussen de installateurs leidde dit tot niets. Waarop het GEB, zonder gebleken mandaat maar ‘niet onbevredigend’, vanaf de Havendijk tweederde van de verkoopmarkt opslokte, zijnde 141 apparaten. Totdat een helaas niet erkende installateur zijn gecertificeerde collega’s trachtte buiten te sluiten middels een exclusieve deal met de gemeente. Het was de firma Glougo, met als firmanten J.A. Isarin en N. Gloudemans-Verheul. Het kwam erop neer, dat in diens winkel aan Langendijk 54 het GEB apparaten gratis mocht showen. Nu, dat was ‘erg aanlokkelijk’ en vervolgens maakte de nieuwe toonzaal in april 1950 een keurig verzorgde indruk, mede dank zij ‘architectonisch kopersmeedwerk’. Vrij voorspelbaar achtten de ‘Vereeniging van erkende electrotechnische installateurs te Gorinchem’ en de afdeling van de ‘Bond van Loodgieters en Fitters in Nederland’ zich eensluidend ‘ten zeerste benadeeld.’ Hun protestbrieven, beide ondertekend door zekere Zillig die dus dubbel boos was, haalden echter geen steek uit. Want Overwater hekelde thans de ‘gemakzuchtige dommel’ der installateurs, dus er was ‘geen enkele reden’ tot herroeping van het besluit.
Toch ontbeert een tegenwoordig daar op de Langendijk gevestigd, strak vormgegeven uitzendbureau alle kennis omtrent kopersmeedwerk. Want treurig genoeg brak al rap brand uit bij Glougo. Een vat mastiek, waarmede arbeiders bezig waren, vatte vlam. Een grote vuurzuil kon ternauwernood middels een tuinslang worden geblust. Kennelijk is kort daarna ook de strijd over concurrentievervalsing als een nachtkaars uitgegaan. Want Glougo, Zillig en anderen sloegen de handen ineen voor de verkoop van gasfornuizen en geisers. Daarbij bood de Gasfabriek elke fornuiskoper 75 kuub cadeau, plus een receptenboekje.
Bron: archief gemeentebestuur, dossier 1419.