De Botlek 1

BOTLEK - Gewapend met een camera ‘woonde’ fotograaf en kunstenaar Hans Wilschut een jaar lang in de haven. Vanaf de meest onmogelijke posities bracht hij, consequent vlak na zonsondergang, het havenlandschap in beeld. Het resultaat is een serie, haast feeërieke, foto’s, gebundeld in het boek ‘Hidden Harbour’.
Wilschuts beeld van de haven is na een jaar 180 graden gedraaid. “Je ziet de haven normaal vanuit straatperspectief; vanuit de auto of vanaf de fiets. Dan is het landschap veel minder gelaagd. Van boven valt de architectuur ook veel meer op. Want ook al is de haven niet als architectuur bedoeld, vanaf grote hoogte is het wel architectuur.”
De fotograaf brengt bewust geen hiërarchie in zijn foto’s aan. “Als je een foto maakt van een schip, gaat het over dat schip. Bij mij gaat het om de context.” Om die reden is er ook geen levend wezen op de foto’s te bespeuren. “Het gaat mij om de plekken. Hoe ze gebruikt worden, hoe ze zijn ingericht. Als je mensen fotografeert, is het al gauw anekdotisch. Staat de plek niet meer centraal.”
Ook het tijdstip waarop de foto’s gemaakt zijn, in de schemering, is niet toevallig. “Ik zocht naar een manier om die enorme diversiteit aan plekken een gemene deler te geven. En bij zonsondergang gaan de lichten aan. Dat is een magisch moment. Zelfs heel lelijke plekken krijgen dan toch een soort mystiek, waardoor je lang naar de foto’s blijft kijken.
Wilschut vindt het lastig een favoriete plek te noemen. Na enig aarzelen noemt hij de Botlek. “Het is het meest complexe en diverse gebied. Je hebt er ertsoverslag, chemie en een stukje verderop worden boorplatforms gebouwd. Al die activiteiten zijn in één beeld te vangen. Bij de Europoort wordt het allemaal wat netter, overzichtelijker.”
Het project ‘Hidden Harbour’ is nog niet helemaal te einde. Wilschut heeft toestemming om vanaf de nieuw gebouwde kraan op de Tweede Maasvlakte de aanleg van de zeewering te fotograferen. De foto zal het boek niet meer halen, maar Wilschut verheugt zich er op. “Een foto van een blok dat in het water plonst met op de achtergrond de weidse zee. Wat brengt de toekomst? Een mooi open einde.”