Woerdense Courant

Em laat haar blik door de ruimte dwalen en zegt: “Wat een mooie ruimte is dit toch, lekker licht door al die ramen en de kunstwerken komen er goed in uit!” Ze maken even een praatje met de kunstenares die vandaag aanwezig is. De tentoonstelling wordt goed bezocht en er zijn ook al aardig wat boekjes over de route verkocht.
Em en Cé zijn blij dat ze van te voren naar de overzichtstentoonstelling zijn gegaan. Er zijn dit jaar meer dan 50 deelnemers, ze moeten een keuze maken welke ateliers ze gaan bekijken. “Ik had voor mezelf al een soort route uitgestippeld aan de hand van de foto’s, maar in het echt tonen de kunstwerken toch weer anders”, zegt Cé. Em beaamt dit terwijl ze een schilderij bekijkt: “ja, deze kunstenaar voeg ik ook nog toe aan mijn lijstje!”
Bij alle geëxposeerde werken staan de techniek en het materiaal vermeld. Em en Cé buigen zich over de kaartjes. “Heb je dat blauwe beeld gezien”, vraagt Em. “Weet je dat dat marmer is?” Cé staat voor een ander beeld. “Ik dacht juist dat dit marmer was, maar het is Belgisch hardsteen.”
Cé: “Ik vind het leuk om de titels te lezen. Sommige zijn grappig of ze verduidelijken een werk. Het liefst kijk ik eerst naar een werk en dan lees ik het kaartje. Je ziet de mooiste titels: Verliefd hart; Bewonderd en verguisd. Deze titel vind ik heel spannend: You where to me what Oostende was for Marvin Gaye.”
De tentoonstelling is aantrekkelijk ingericht vinden de vriendinnen. Het is toch een hele klus om 52 werken zo op te hangen of neer te zetten dat het een geheel wordt. Sommige contrasten zijn ook heel leuk: het abstracte schilderij met strakke lijnen naast een realistisch schilderij waarvan je zo een kers in je mond zou willen stoppen. Cé merkt op dat veel werken door de natuur zijn geïnspireerd: prachtige luchten, dieren, die foto uit het Groene Hart, noem maar op.
“Ja, zegt Em, “maar ik zie ook veel mensen die op allerlei manieren zijn uitgebeeld; op schilderijen, in brons of steen. Die foto’s van de camping doen me trouwens weer naar mijn vakantie verlangen.”
Em: “Laatst zei iemand tegen me dat ze niet alles begreep of mooi vond. Ik heb haar gezegd dat dat ook helemaal niet hoeft. Stel je voor, dan hadden we allemaal thuis hetzelfde schilderij hangen! Sommige werken begrijp ik ook niet, maar vind ik toch heel mooi. Of ik ga naar een atelier omdat ik juist meer wil weten over een bepaalde techniek.”
Cé: “Het gaat mij er om of een werk mij raakt en dat kan om verschillende redenen zijn. Ik vind de deelnemers ook altijd zo gastvrij. Je kan alles vragen.”
Em en Cé hebben ondertussen een goed beeld gekregen van wat ze willen gaan zien tijdens de route. Ze besluiten zowel zaterdag als zondag op de fiets een aantal ateliers te bezoeken. De ateliers zijn van 10 tot 18 uur open, dus ze hebben alle tijd.