Weekblad voor Salland

Al is Wim Boksebeld terug voor zijn broodnodige rust, stilzitten is er niet bij. ,,Ik bezoek deze dagen wat hulporganisaties want er moeten nog tekeningen van de definitieve bouw van de school worden goedgekeurd. Herbouw kost veel tijd. Er komt ook zó veel bij kijken: grondonderzoek, begroting en noem maar op. De nieuwe gebouwen moeten ook bestand zijn tegen aardbevingen en cyclonen.
Hoe ik het ervaar om weer terug te zijn? Vaak bedenk ik me dat we het hier zo goed hebben, ook geniet ik van de familie om me heen! Leven in overvloed en leven in nood; ik ken nu beide!”
De pater woont en werkt al 40 jaar in Haïti (Port-au-Prince) en behoort tot de congregatie Salesiananen van Don Bosco, die een groot aantal scholen beheert. De laatste jaren is de pater werkzaam als pastor en administrator.
Op die zwarte dag van de aardbeving was de pater thuis. Achter zijn bureau gezeten was hij bezig een vergadering voor te bereiden. ,,Opeens hoorde ik een vreselijk lawaai, de aarde begon te beven. Alles werd zwart… Ik weet nog dat ik mijn hoofd op mijn laptop legde want brokstukken van stenen kwamen naar beneden zetten. De beving duurde 35 seconden, als die 2 minuten had geduurd was er écht helemaal niets meer blijven staan. Het was meer dan verschrikkelijk: alles in puin en overal doden… Je kan je er geen voorstelling van maken” zo vertelt de pater zichtbaar geëmotioneerd.
Hij heeft haast moeite zijn tranen te bedwingen als hij over de nare toestand vertelt, die hij daarna aantrof. ,,Ouders die in blinde paniek hun kinderen zoeken, onvoorstelbaar…
Wel 40 á 50 studenten die een opleiding volgden voor kleuterleidster zijn allemaal omgekomen. Verschrikkelijk! En geen brandweer geen politie; iedereen was immers druk met zijn eigen problemen. Het ergste was nog dat direct na de aardbeving groepen mensen aan het plunderen sloegen. Dat gebeurde overal, zelfs in de kathedraal. Dat deed me echt pijn!
Haïti heeft in 200 jaar tijd niet zo’n aardbeving meegemaakt. De schade is niet voor te stellen: gebouwen waren ingestort, de universiteit compleet weg! Hoeveel doden er precies zijn gevallen zullen we nooit weten, want de moeilijkheid is dat ook alle archieven verloren zijn gegaan. En dat terwijl in de kranten specialisten meerdere malen voor de aardbeving hebben gewaarschuwd, maar de autoriteiten hebben het nagelaten om maatregelen te treffen … De eerste weken na de ramp waren echt verschrikkelijk. Al die lijken, de stank... Er waren nog geen tenten en dergelijke. Het was dus echt behelpen. De verschillen tussen arm en rijk en jong en arm waren weggevallen…
Naast de onmiddellijke hulp vanuit de Dominicaanse Republiek, ook van de salesianen en de salesiaanse zusters, zijn vanuit zeer veel landen die zich onderling niet verstaan hulporganisaties in groot aantal naar Haiti gekomen om de zeer vele slachtoffers te helpen en in de eerste levensbehoeften te voorzien.
De vele acties niet alleen vanuit Raalte en omgeving, maar ook die van vele andere en in het bijzonder die van het aartsbisdom Utrecht hebben me erg veel goed gedaan. Dat er zoveel mensen met je meeleven, voor je bidden en helpen de eerste nood te lenigen geeft je moed om door te gaan!”
Haïti heeft nog een lange weg te gaan, zo blijkt uit het relaas van de pater, die inmiddels onderdak heeft in een nieuw houten huis.
,,Het is toch mooi dat de scholen sinds april weer geopend zijn, al zitten de kinderen nog wel in noodgebouwen. Voor 9000 kinderen zijn inmiddels schoolboeken gekocht.”

Ten slotte haalt de pater nog wat foto’s te voorschijn. Beelden van het begin van een hoopvolle toekomst. Grote groepen lachende, spelende kinderen in kleurige nieuwe schooluniformen. Met een vertederende glimlach: ,,Kijk, hier spelen ze treintje… Leuk hé? Dat doen ze altijd zó graag!”