Goudse Post

Oh sorry, u wilt zeker een foto maken van dat standbeeld. Zeg ik tegen een man die achter mij staat en opdringerig zijn camera laat zien. Het is zaterdagmiddag en ik ben samen met een vriendin kunst en cultuur aan het opsnuiven in een museum. De man lacht vriendelijk terug en ik doe een stapje achteruit om niet in beeld te staan. Ik kijk de man aan. Wat een perfectionist, denk ik bij mijzelf. Roerloos staat hij aan de grond genageld om die ene perfecte foto te kunnen maken. De man met de camera weet wat hij wil en trekt zich totaal niks van anderen aan. Ik merk dat ik de man schaamteloos zit aan te gapen en gauw vraag ik maar of de foto gelukt is. De man met de camera zwijgt als het graf. De man met de camera is namelijk een standbeeld.
Vol schaamte lopen we verder. Wij hebben net tegen een standbeeld gepraat. Maar dit brengt ons op een idee. Wat dat standbeeld kan, kunnen wij ook. En ja hoor, even later zit mijn vriendin op een bankje in het museum met een strakke blik voor zich uit te staren. Zonder zich te verroeren blijft ze een paar minuten in haar pose zitten, totdat er enkele nieuwsgierige bezoekers voorzichtig op haar afstappen. De bezoekers blijven eerst lachend voor haar staan, bekijken haar van top tot teen, smoezelen wat en dan klinkt een kreet van een van de bezoekers: Mama, dat is een pop toch? Met als gevolg dat de pop plotseling de slappe lach krijgt en over de grond rolt van het lachen. Vol verbazing angst en verwondering kijken de bezoekers toe. Musea saai? Echt niet.