De Posthoorn

Ik had niet gedacht dat ik mijn Nokia 6310i ooit zou inruilen voor een Samsung of een Blackberry, de Rolex onder de telefoontoestellen. Ik had een telefoon om mee te bellen en te sms-en, meer niet. Omdat ik zo verknocht was aan de 6310i, had ik in het telefoonparadijs jaren geleden voor de zekerheid een tweede toestel gekocht, want Nokia maakt ze niet meer. Ze zijn te goed.

En toch stond ik, met een zeker schuldgevoel, in het telefoonparadijs naast die man uit Eindhoven. Het spande er even om. Achter de toonbank werken mensen met een seizoenkaart bij Ajax. Maar met telefoons is het net als met honden en baby’s: etnische verschillen vallen weg als het om de Nokia 6310i of om de iPhone 4 gaat.

Zo, het hoge woord is er uit. Na twaalf jaar trouw te zijn gebleven aan de Nokia 6310i, heb ik nu een iPhone 4. De man uit Eindhoven had er ook een. We kampten met hetzelfde probleem: hoe installeerden we een ‘app’ om te kunnen parkeren. Aan het woordje ‘app’ moet ik nog wennen. iPhone bezitters gebruiken het alsof het de normaalste zaak van de wereld is, maar ik vind het nog steeds niet vanzelfsprekend dat mijn telefoontoestel weet waar mijn auto staat en dat ik alleen maar op een knopje hoef te drukken, opdat de parkeerwachten kunnen zien dat ik betaald heb.

In een handomdraai installeerden de mensen van het telefoonparadijs de parkeer-‘app’ zowel bij mij als bij de man uit Eindhoven.

Ze wensten hem sterkte met Afellay en we gingen ons weegs: vrienden met dezelfde ‘app’.

Een paar dagen later zag ik de Amerikaanse romanschrijver Brett Easton Ellis in een café het spelletje ‘Angry Birds’ spelen op zijn telefoon. Ik hield de mijne omhoog.

“Yeah, man”, zei hij.