De Posthoorn

Ik keek uit op een winkel van De Spar. Hij was gesloten. Dat schiep een grote kalmte. Ik kon me op dat moment geen rustgevender beeld voorstellen dan dat supermarktje van De Spar dat dicht was. Ten minste voor iemand die een jachtig leven leidt was dat zo. Mensen die in het dorp woonden werden waarschijnlijk gek van verveling op zaterdagmiddag om half zes, als tot overmaat van ramp de Spar dicht was.

“Zullen we naar de stad gaan?” zeiden ze tegen elkaar en weg raceten ze op hun motoren. Dat vergat ik erbij te zeggen. Het was een terras in Hummelo waar iedereen een motor heeft.

Tegenover het terras stond een kerk. Elk half uur gaf de klokkentoren een signaal af, één klap op de halve, het vereiste aantal op de hele uren. Weer een geval van perceptie: voor mij was het klokkenspel een baken van rust, de bewoners kregen misschien de neiging het ding op te blazen met zijn eeuwige gebeier.

Ik nam een slok rosé. Dat soort kleinigheden krijgt een enorme importantie als het leven praktisch tot stilstand is gekomen.

De Gouden Karper heette de uitspanning. Het is een beroemd hotel. Vroeger gingen we er wel eens naar toe om aan het rumoer van een Koninginnedag in de stad te ontsnappen. In Hummelo doen ze in alle rust aan vogelschieten en vogelknuppelen.

(Het is geen echte vogel.) Het schieten gebeurt met ouderwetse voorladers, het knuppelen doen de vrouwen.

Nu was het doodstil.

Ik genoot van de stilte, maar kon me ook voorstellen dat ze in Hummelo van fanfares houden en van scheuren op de motor.