De Posthoorn

“Jemig, die gast valt tegen, zeg. Straks even de redactie de huid vol schelden”, denken ze.

En na afloop tegen de blozende gast: “Hoe vond je zelf dat het ging?”

Laatst zat ik bij Pauw en Witteman. Ik deed mijn uiterste best om niet te mislukken, zonder blijk te geven van de erbij horende verkramping. Het ging gelukkig goed. Ik gooide niks om, kreeg geen black out en zei twee keer iets waarom de presentatoren lachten, het hoogst haalbare. Naast me zat een leuke vrouw van de VVD, Jeanine Hennis. Tot haar afgrijzen belandde ze in een horror debatje met een man van de politie vakbond. Na afloop aan de bar wilde ze het liefste horen dat het allemaal zo erg niet was geweest. De blikken vol mededogen om haar heen zeiden genoeg. Ze was een falende gast.

Anneke Stehouwer, dat is haar meisjesnaam, is een vriendin van me. Ik hoopte vurig dat ze een goede gast zou zijn. Zo veel ervaring had ze niet. Anneke heeft een boek samengesteld uit door haar overleden man Martin Bril geschreven teksten die gaan over de jaren dat hij aan kanker leed. Terwijl het onderwerp voor haar gesneden koek was, had bijvoorbeeld Jeroen Pauw moeite a) met het concept weduwe en b) met een weduwe die zo vrijuit over een verschrikkelijke tijd van haar leven kon spreken. Hier gebeurde bijna het omgekeerde: in de takshow zat een gedroomde gast, terwijl de presentator onzeker werd over zijn optreden.

Anneke las een tekst van Martin voor die ging over de eenzaamheid van een echtgenoot en vader die weet dat hij tekort gaat schieten. Hij gaat immers dood. En toch kon hij nog gelukkig zijn, zonder haar. Dat las Anneke voor uit haar boek ‘Het evenwicht, ineens kanker’.

Ik kreeg medelijden met de presentatoren. Zo veel onverschrokkenheid kun je ze eigenlijk niet aandoen.