Wijkse Courant

"Een biertje graag", zei ik. Hij wees naar de koelkast achter me. Ik haalde er twee flesjes Nastro Azzurro uit. Sandro zette het gesprek met de stamgasten voort. Mijn vrouw en ik keken om ons heen. Er was niets veranderd. Vijfentwintig jaar geleden waren we hier voor het laatst geweest. Talloze zomeravonden hadden we gesleten op het plein in dit bergdorp op de grens tussen Umbrië en Toscane. Zittend op de stenen bank naast de ingang van de bar, of binnen als er voetballen was. Sandro's moeder bestierde toen het café. Nu hing er een zwartomrande foto van haar naast die van Benito Mussolini. Een van de stamgasten ging weg.
"Waar slapen jullie?" vroeg Sandro.
"In een hotel aan het meer. We maken een herinneringstrip omdat we hier vijfentwintig jaar geleden getrouwd zijn", zei ik.
"Ik herinner me die avond", zei Sandro.
"Komen A. en C. nog wel eens?" vroeg mijn vrouw.
"Zijn gisteren vertrokken. Ze hebben een ander stuk grond gekocht en kunnen in september beginnen met bouwen", zei hij.
"Heb je Johanna ooit nog gesproken?"
"Nooit meer gezien. Marguerita ook niet. Ik zet af en toen een bloem op het graf van Tom en Giacomo. Het doet nog altijd pijn. Ze waren vrienden van me", zei hij.
"Het kerkhof was gesloten", zei mijn vrouw.
"Dat lijkt maar zo. De ketting kun je losmaken", zei hij.
Het kerkhof lag in de mist. Het regende zacht. Twee eenvoudige stenen op drie meter afstand van elkaar. Graven van twee Nederlanders die in februari 1992 binnen tien dagen na elkaar waren gestorven. De een door een auto-ongeluk, de ander aan een hersentumor. Ze spraken toen ook al niet meer met elkaar. Burenruzie.
Op de linkersteen slechts een naam en wat data: Jacques Veenboer was 52 jaar geworden.
Op de andere steen een paar regels.
"O dood. Ik zal je wijsheid missen. De rustige glimlach waarmee jij het ondenkbare aan mij voltrekt."
Tom Graftdijk, dichter, 42 jaar.