Wijkse Courant

Het eerste wat we kochten van de pizzabakker in het dorp was een 'pelle', een stok met een platte, roestvrij stalen schep eraan. De timmerman maakte een houten schuif om het vuur en de as te kunnen bewegen, de tegelvloer werd vervangen, het dak gerestaureerd, de houtman bracht speciale takken en blokken, we kochten boeken over het gebruik van de oven: we waren klaar voor het bakken van de eerste pizza.
"Nee, geen proppen krantenpapier. Dan krijg je inkt in de oven", zei mijn vrouw. Ik haalde aanmaakblokjes van de barbecue.
"Geen aanmaakblokjes. Dan gaan de pizza's naar benzine stinken", zei mijn vrouw.
"Hoe krijg ik het vuur dan aan?" vroeg ik.
"Gewoon met een lucifer de takjes aansteken", zei ze. Ik hoorde mezelf een geluid maken dat het midden hield tussen een blaf en een schampere lach.
"De takjes branden", zei ik drie kwartier later.
"Je lijkt wel een schoorsteenveger", zei mijn vrouw. Al snel brandden ook de blokken van berkenhout zonder welke een pizza niet naar pizza kan smaken.
"Nu moet je met de schuif het vuur naar achteren duwen, dan leg ik met de pelle de pizza op de gloeiend hete tegels", zei ze.
"De schuif is van hout", zei ik.
"Eerst in een bak water drenken", las ze voor uit het boek. Ik duwde met de kletsnatte schuif het vuur naar achteren, waarbij ik me vrij ver de oven in moest buigen.
"Kun je even kijken of ik nog wimpers heb?" vroeg ik. Mijn vrouw pakte haar infrarode thermometer en richtte de laserstraal op de vrijgemaakte tegels.
"Honderd zestig graden. Perfect", zei ze. Na een kwartier mocht ik de pizza uit de oven halen. Mij vrouw sneed hem in tweeën en gaf ons ieder een helft.
"Niet gaar", zei ze.