3B-Krant

Het komt eigenlijk omdat iemand me vertelde hoe de vorige week bij de Syrische ambassade in Beiroet veertig Libanese studenten in elkaar zijn geslagen door een Syrische knokploeg omdat ze demonstreerden tegen president Bashar al-Assad van Syrië die zijn eigen volk aan het uitmoorden is. Het incident was te klein om de krant te halen maar leidde wel tot ziekenhuisopnames en een spoedoperatie.
Het gaat me om die protesterende studenten, veertig in Beiroet, maar een ontelbaar aantal van Tunesië tot Egypte, van Jemen tot Saoedie Arabië. Daar hoor je de geblondeerde haarbal uit Venlo nooit over: jonge moslims die vrijheid willen, die steun verdienen, ook die van geblondeerde haarballen uit Venlo.
Het protest in de Arabische wereld kreeg vorm door het lied van een rapper uit Tunesië: 'Meneer de President'.
Hè? Meneer de President is toch van Boudewijn de Groot? Dat is toch het lied waarin Boudewijn de Groot de oorlog verklaart aan president Johnson van Amerika?
"Meneer de president, welterusten, slaap maar lekker in je mooie witte huis"?
Die protestsong was een beetje afgekeken van 'Le Déserteur' van Boris Vian dat begint met de aanhef 'Monsieur le Président'. Boudewijn de Groot heeft dat toen in een zogenaamd 'commercieel jasje' gestoken en er veel centen mee verdiend. Het zong lekker verontwaardigd mee, dat wel.
Le Déserteur is geschreven naar aanleiding van de Franse nederlaag bij Dien Bien Phu in Vietnam en onmiddellijk verboden. Toen het in 1991 opnieuw werd opgenomen naar aanleiding van de Golfoorlog werd het weer verboden. Kennelijk sneed het liedje nog steeds hout.
Het meeste hout sneed de protestsong Rayes Lebled van El General. Ook die begint met de aanhef 'Meneer de President'. De rapper richtte zich tegen de inmiddels gevluchte president van Tunesië Ben Ali.
"Meneer de president, je volk is dood, het eet uit vuilnisbakken. Ik spreek de waarheid, dus ik weet wat me te wachten staat: klappen".
El General belandde inderdaad in de gevangenis.
Echte protestsongs zijn gevaarlijk.