Stadsnieuws

Als het regent in Parijs vind ik het leuk naar de film te gaan, in de originele, Engelstalige versie natuurlijk: v.o. noemen ze dat. Het moet een film zijn die pas maanden later in Nederland komt. Des te langer kun je zeggen: "One Day? Heb ik al in Parijs gezien." Kinderachtig maar bevredigend.
Om het boek had ik moeten huilen, dus ik had zin in de film. Wat die matige ontvangst betreft: vroeger had de Volkskrant een filmrecensent, B.J.B. Bertina genaamd, wiens slechte recensies bioscoopbezoek stimuleerden, terwijl een juichende bespreking het tegenovergestelde gevolg had. Zo reageer ik nog steeds op autoriteiten, weer zo'n kinderachtige reflex waar ik niks aan kan doen.
Boek en film beginnen in de stad Edinburgh, waar de hoofdpersonen Emma en Dexter hebben gestudeerd en waar ze elkaar op de laatste dag van hun studie ontmoeten.
De structuur van de roman ligt zo voor de hand dat het een wonder lijkt dat niemand er eerder op is gekomen. Dat noemen we oorspronkelijkheid. Elk hoofdstuk gaat uit van dezelfde datum, 15 juli, de dag van de Graduation en kijkt terug op wat er dat jaar met Emma en Dexter is gebeurd. Zo volgen we hun filmische leven van 1988 tot 2011.
Het thema is de gruwelijkheid van een alledaags noodlot.
Helaas wordt Emma Morley gespeeld door Ann Hathaway, een misgecaste Amerikaanse met hysterische trekjes die een ontoereikend Engels accent heeft aangeleerd. Zo wordt een klassiek romanpersonage gruwelijk om zeep gebracht door een van de wetten van Hollywood: voor een kassucces heb je een Grote Naam nodig. Deze Naam brengt slechts een klein talent mee: ze doet de humor van David Nicholls' dialoog in elk geval geen geweld aan. In Nederland gaat de film op 30 oktober in première. Men heeft nog twee maanden om 'Een Dag' te lezen.
Zonder het boek is de film niks.