Bodegraafs Nieuwsblad

"Dat weet ik niet, meneer. Niet in de trein, denk ik. Maar vraagt u het aan de conducteur", zei ze met haar aangeboren beleefdheid.
De jongeman liep een paar keer heen en weer door het gangpad, gadegeslagen door een Japans echtpaar en door mijn vrouw. Even was hij weg uit de coupé. Er heerste een voelbare opluchting. Toen kwam hij terug en ging in de stoel tegenover mijn vrouw zitten. Ze kon hem ruiken.. zag de korsten op zijn handen.
"U bent een mooie vrouw", zei hij. Ze keek naar buiten. Haar tas trok ze iets dichter naar zich toe.
De man stond op en begon weer op en neer te lopen door de coupé. Het Japanse echtpaar haastte zich om twee loodzware koffers uit het bagagerek te hijsen. Mijn vrouw ging staan om aan de andere kant van gangpad de Japanse heer een handje te helpen. Met vereende krachten slaagden ze erin de gelabelde hutkoffers naar beneden te trekken. Het echtpaar verdween naar een andere coupé.
De man met de capuchon en de gejaagde blik in zijn ogen nam weer tegenover mijn vrouw plaats. Hij kon niet stil zitten, wreef voortdurend over zijn mouwen en in zijn hals. Mijn vrouw stopte haar handtas in het Samsonite koffertje.
"U bent een mooie vrouw", zei hij. Ze zei niks terug. Ze realiseerde zich dat beleefdheid in bepaalde omstandigheden als zwakte wordt uitgelegd. Toen ze opkeek zag ze dat hij zich zat af te trekken. Tien seconden bleef ze doodstil zitten. Toen stond ze op, pakte haar koffertje en rende naar de volgende coupé.
"Wat een loser", dacht ze en ze vroeg zich af hoe je je kunt wapenen tegen mensen die niets te verliezen hebben.

Alle voorgaande columns van Henk Spaan zijn hier nog een terug te lezen.