Bodegraafs Nieuwsblad

,,De krantenwereld is sinds de jaren zeventig 300 procent veranderd. De informatie is anders en mensen zijn veel sneller van alles op de hoogte”, vindt Clem Nieuwenhuizen zo vlak voor zijn pensioen.

Op 1 april 1974 begon hij zijn carrière op de administratie van dagblad Rijn en Gouwe. Door een weddenschap, die hij met glans won, verkaste hij al snel naar de advertentieverkoop. ,,Ik kocht vijf overhemden en twee halve pagina’s. Zo ben ik erin gerold. We hadden toen iets van 20.000 abonnees, dat is doorgegroeid naar 40.000. En wie niet in het dagblad wilde adverteren, die kon terecht in de Weekeditie. Dat werden later de huis-aan-huisbladen, we hadden er toen negen. We waren marktleider in het Groene Hart.” Met aan het hoofd als uitgever: Clem Nieuwenhuizen.

Daar kwam een eind aan toen in 2005 alle regionale dagbladen op één hoop werden gegooid. ,,Het werd één grote pot nat. Bij het AD dachten ze dat door de overname van Rijn en Gouwe de adverteerders zo mee zouden gaan. Dat was niet zo. De loyaliteit van de klant is overgegaan van het dagblad naar de huis-aan-huisbladen. Ik zag aankomen dat de huis-aan-huiskranten de rol van de dagbladen over zouden nemen. Ons bereik is 100 procent.”

Nieuwenhuizen volgt zijn eigen weg. ,,Ik ben wel eigenwijs, ja. Een voorbeeld? Jaren geleden werden we gedrukt bij het AD. Op een gegeven moment kwam er een krant met meer dan 64 pagina’s. Het AD kon dat niet drukken op woensdag, wel op Goede Vrijdag. Daar gaat dan je verspreiding. Ik ben gaan bellen en ik heb een drukkerij gevonden die het wél op tijd kon en ook nog goedkoper. Eerst kreeg ik een hoop trammelant, maar toen de rekening kwam, heb ik er niets meer van gehoord.” Het Bodegraafs Nieuwsblad hoort met de hele RNG-groep inmiddels bij het Wegener-concern. ,,Voordeel van zo’n grote uitgever is dat alles heel strak wordt georganiseerd en er is veel marketingondersteuning. De cijfers komen ook snel. Maar: vroeger was je eigen baas. Het werkt nu ook nog het beste als je gewoon je eigen gang gaat, dan zie je wel waar het schip strandt.”

Nu met pensioen dus. ,,Het meeste ga ik het contact met mensen missen. Ik heb bijna veertig jaar in de regio gezeten en ik ken 80 procent van het mkb en de organisaties. Kranten hebben een sociale functie.”