De Posthoorn

Enfin, de zwembadbranche komt met een gedragscode en dat werd tijd ook. Kunnen we het eens over de lucht hebben? Die mengeling van chloor en zweetpoten. Daar kan de zwembadbranche beslist stappen maken. Er stond altijd een laagje water in de kleedruimte. Ik stam uit de tijd dat we met duizenden zwemmers naar het grote plein trokken met spandoeken en borden onder het roepen van leuzen als: ‘Alle voetschimmel de wereld uit, te beginnen met Nederland.’ Soms sliepen we op het plein in zelf gebouwde tenten. Als de politie kwam, moest je weg.

Ik heb mijn portie voetschimmel wel gehad. In hotelkamers draag ik badslippers om niet met de vloerbedekking in aanraking te hoeven komen. Het is goed dat de zwembadbranche eindelijk bij zichzelf te rade gaat. Droge badhokjes, zeg ik, waar in plastic verpakte wegwerpslippers klaar staan.

Gebruiken ze de ijzeren haak nog bij de zwemlessen? Weg ermee! Als de dood was ik voor de badmeester. Met zijn ijzeren haak heerste hij over het zwembad als een kampoudste over de barakken.

Bij ons in West had je viespeuken die het erom deden: ze gingen naar het zwembad om voetschimmel te verspreiden. Als ze het toevallig niet hadden, droogden ze expres hun voeten niet af. Het schijnt dat kardinaal Simonis, die bij ons in de buurt woonde, op deze manier een voetschimmelinfectie heeft opgedaan. Zijn tenen lagen open, zo had hij zitten krabben. Hij moest er gaasjes tussen doen om te voorkomen dat ze aan elkaar zouden groeien. Hoewel hij wist wie hem had besmet, weigerde hij de autoriteiten van de zwembadbranche op de hoogte te stellen. Sterker nog: hij sloot zich aan bij het clubje viezeriken dat er alleen maar op uit was om voetschimmels te kweken en te verspreiden. Ik had nog nooit zoiets gehoord.