De Zakengids Tiel

Zondagmiddag is de grote wandelmiddag op de dijk langs de Waal. Omdat ons huis daar staat, ontmoet ik vaak leuke wandelaars en ontstaan spontane gesprekken.

Zo ook afgelopen zomer, net na de landelijke verkiezingen. Ik was in de tuin aan het werk. Drie Marokkaanse Nederlanders riepen over het hek dat de PvdA het goed had gedaan, maar jammer, tweede was geworden.
Diezelfde mannen belden deze zondagmiddag bij mij aan om even met mij te praten. Over hun zorgen. Want zij maken zich zorgen. Over hun plek in Nederland, over hun toekomst. En vooral over die van hun kinderen. Hoe kunnen die kinderen zich veilig voelen als hun cultuur onbemind en onbegrepen is en ze zich met argusogen bekeken voelen?
En ik constateer dat in Nederland drie groepen bezorgde mensen ontstaan.

De eerste: mensen die zich zorgen maken over een spookbeeld van de islam. Moslims die de intentie zouden hebben Nederland af te pakken of te vervormen tot een islamitische staat.

De tweede: Nieuwe Nederlanders. De eerste generatie is naar Nederland gekomen met de bedoeling in dit land een tweede vaderland te vinden voor hen en hun kinderen. In de wetenschap dat zij waarschijnlijk zelf veel in moeten leveren maar met hoop dat hun kinderen een betere toekomst kunnen krijgen. Maar zij zijn nu bang dat dit een ijdele hoop is.

En de derde: de groep waar ik zelf bij hoor. Die groep bestaat uit mensen die zeker mooie kansen voor een multiculturele samenleving zien, maar ook zien hoe ontzettend moeizaam deze tot stand komt. Toch blijf ik geloven in een samenleving waarin plaats is voor iedereen en iedereen meetelt.
Mijn motto is: blijf praten en probeer elkaar te verstaan. En persoonlijk geloof ik heilig in vaak samen theedrinken ..... !