De Posthoorn

Ik associeer hem gewoon niet met kennis! Mark Rutte associeer ik veeleer met.… een speeltuin, ja. Ik zie hem als een hartstochtelijk spelend kind aan de toestellen van de parlementaire democratie. Ooit, toen hij een conflict had met, kom, hoe heet die rechtse uitzetvrouw uit Utrecht ook alweer, Verdonk ja, deelde ik met hem een kleedkamer in Hilversum. We waren te gast bij dezelfde talkshow. Opgetogen vertelde hij dat voor het eerst in zijn politieke carrière topmensen uit de VVD de telefoon opnamen als hij belde. Hij genoot zichtbaar van zijn belangrijkheid. Ik zag in hem: het spelende kind. Nooit hadden die topmensen uit de VVD kunnen bevroeden dat Mark Rutte Rita Verdonk met 130 kilometer per uur rechts zou passeren op de snelweg van de radicalisering en zijn politieke lot zou laten afhangen van animal cops en brievenbuspissers.

Ik ben niet tegen bezuinigingen. Ik ben tegen het zichtbare plezier waarmee sommige politici van dit bewind de wetenschap en de kunst leeghalen. Tegen het gnuiven van Fred Teeven toen de crime fighter aan NRC/Handelsblad vertelde nooit een boek te lezen. Op de vraag waarom niet antwoordde hij te genieten van de ophef die zijn uitspraak zou maken binnen ‘de grachtengordel’. Met andere woorden: hij las wel eens een boek, maar zei lekker van niet. Hoe kinderachtig kan een crime fighter zijn? Niet willen weten dat je een fan bent van Appie Baantjer.

Het was een indrukwekkende foto in de kranten: die van de in hun toga demonstrerende hoogleraren. Ik weet zeker dat Mark Rutte er even bij heeft stil gestaan, zoals een spelend kind vol ontzag en schuldbewust kan opkijken tegen een politieman te paard.