IJssel- en Lekstreek

Tijdens de één na laatste bijeenkomst hebben we de laatste weken nog eens met elkaar bekeken. Wat is er allemaal bij de deelnemers voorbij gekomen? Ze hebben allemaal een nieuwe kijk gekregen op hun overgewicht en zijn er achter gekomen dat niet hun gewicht het probleem is maar de oorzaak van hun probleem is. Dat gebeurt niet zo maar in een weekje daar gaat wel even tijd in zitten om daar achter te komen. Dat betekent dat je o.a. bepaald gedrag moet gaan onderzoeken en stil moet staan bij oorzaken van dat gedrag. Beseffen dat je geen greep krijgt op iets als je je er niet verantwoordelijk voor voelt. Keuzevrijheid ontkennen en ook denken dat veranderen onmogelijk is. Je instelling veranderen. Je bent wie je denkt dat je bent! Inzicht krijgen in het ontstaan van negatief zelfbeeld en tot het besef komen dat je ook oké kunt zijn compleet met je gemaakte fouten en/of eigenschappen.
Door het bijhouden van een dagboek is bij iedereen veel duidelijk geworden. Maar ook door er met elkaar over te praten en te beseffen dat je niet alleen staat in het proces is een enorme steun geweest voor alle deelnemers.
Acht weken betekent nog niet dat je jezelf al helemaal hebt ‘ontdekt’ daar zal nog wel wat tijd overheen gaan. Gelukkig gaan we nog even met elkaar door. Maandelijks komen we nog samen voor de steun die ieder elkaar kan geven.

Isabel:
Inmiddels dacht ik alles wel een beetje te weten. Toch ben ik deze week weer een stukje wijzer. Ik hou steeds vocht vast en ik begrijp nu waarom. Brigitta had ons gevraagd een week lang een voedingslijst bij te houden zodat ze deze onder de loep kon nemen. Voor mij nu heel verhelderend! Natuurlijk waren er hier en daar aandachtspunten, maar het belangrijkste punt voor mij was dat ik toch wel iets teveel zout binnen krijg. Daardoor hou ik waarschijnlijk dat extra vocht vast. Het is heel fijn om zo steeds meer kennis op te doen. Dat maakt het makkelijker om dingen beter aan te pakken.

Volgende week is onze laatste wekelijkse bijeenkomst. Ik kijk hier eigenlijk wel naar uit want het voelt alsof we een beetje losgelaten worden. Een maand lang heb ik de kans om aan mezelf te bewijzen dat ik het kan. Dat vind ik best spannend maar dan op een hele positieve manier. Ik heb vertrouwen in mezelf.

Vanaf het begin houden wij een dagboekje bij, waarin we alles op kunnen schrijven. Dat bevalt me zo goed dat ik hier zeker mee door ga. Ik dacht er aan een nieuw dagboek te kopen, maar toen kwam ik op een beter idee. Ik wil graag een dagboek en agenda in één. Daar kan ik alle afspraken met mezelf meteen vastleggen. Na veel zoeken heb ik er een gevonden waar ik erg blij mee ben. Zo heb ik altijd mijn inspiratie op zak!

Joke:
Het einde van de cursus komt helaas in zicht! Aankomende maandag is het voorlopig de laatste wekelijkse bijeenkomst. Ik zal het enorm gaan missen. Je hebt met z’n allen toch een band opgebouwd. Je luistert naar elkaars verhalen en je steekt er altijd wat van op, Daarnaast zijn de tips van Brigitta altijd heel bijzonder en soms zelfs erg indrukwekkend!
Na iedere cursus, als ik dan ‘s-avonds thuis kom, ben ik echt helemaal versleten! Ik kan dan ook moeilijk in slaap komen. Lig soms nog een tijd alles door te nemen wat we allemaal weer hebben meegekregen.

Ik merk nu zelf dat ik anders dan anders aan het worden ben. Ik bijt tegenwoordig flink van me af en soms ben ik zo fel dat ik er zelf van schrik!

Als ik al mijn geschreven stukjes terug lees merk ik dat ik goed aan het veranderen bent.
Het zal nog wel even duren voordat ik helemaal tevreden ben over en met mijzelf, maar we zitten zeker op de goede weg! Er zijn nog steeds dingen waar ik aan moet werken maar je kan niet verwachten dat je in acht weken tijd alles in één keer kunt veranderen maar ik zit nu voor mijn gevoel denk ik op de 65% en dat is al een heleboel! Het goed voor mezelf zorgen en weten wie je eigenlijk bent en wilt zijn wordt steeds duidelijker!
Zo af en toe geef ik mijzelf een schouder klopje. Zo van: Joke dat heb je toch maar weer mooi bereikt! En als het toch even niet lekker gaat dan ga ik schrijven.
Ik bepaal zelf wie ik wil zijn en denk nu veel meer aan mij zelf.
Het is moeilijk mensen uit te leggen waar je mee bezig bent. Afvallen staat voor de meeste gelijk aan lijnen en als ik zeg dat ik dat juist niet doe snappen ze er helemaal niets meer van! Ik ben beter voor mij zelf aan het zorgen, zowel lichamelijk als geestelijk. Ik ben niet aan het lijnen en toch val ik af!!!

Wat ik wel erg prettig vind is dat we nog een half jaar lang iedere maand een keer bij elkaar zullen komen. Gelukkig hebben we een computer dus als het even niet lekker gaat kunnen we via mail Brigitta bereiken voor extra ondersteuning.

Sandra:
Onze één na laatste bijeenkomst, de weken zijn voorbij gevlogen en niet alleen de weken maar ook met ons is het allemaal snel gegaan.
We zijn vanaf de bodem begonnen, langzaam naar boven te komen gevolgd door zijtakken die ons lieten wankelen en beseffen waar het nu toch allemaal om draait. Er is zoveel met me gebeurd. De laatste sessies hebben mij de doorslag gegeven en eindelijk mij die spiegel voorgehouden zodat ik durfde te kijken wie ik nu eigenlijk ben.

De laatste week heb ik constant aan me zelf gevraagd, wie ben ik nu en wie zou ik zo graag willen zijn. Het antwoord weet ik inmiddels. Ik was de San zoals anderen die graag wilde zien en wie ik nu ook wil zijn. De San die zichzelf op de eerste plaats zet, en niet alleen door het te zeggen maar ook door het te doen!
Toen ik na de laatste bijeenkomst ’s morgens wakker werd bedacht ik me: Vrijdag wil ik graag een vrije dag. Thuis zijn, mijn eigen dingetjes doen, even geen werk. Deze stap viel voor mij niet mee want ik maakte een keuze om even aan me zelf te denken. Nee, dit is niet egoïstisch, dit is beter voor je zelf zorgen! Altijd ben ik in de avonden bezig met wassen. Strijken. Dat MOEST ik van me zelf. Zo stom! Nu weet ik waarom ik dat deed. Wilde niet geconfronteerd worden met mezelf. Die was ligt er morgen ook nog dus zonnebank klaar gezet, heerlijk een half uurtje genoten van de warmte, mp3 speler erbij. Dat was heel lang geleden dat ik dat gedaan heb. Het smaakt naar meer! Keuze maken en deze ook doen is dus niet zo moeilijk als het lijkt het is gewoon een kwestie van doen!

De weegschaal heb ik los gelaten omdat ik nu geleerd heb dat ik eerst aan me zelf zal “moeten” gaan werken. Daar ben de laatste 2 weken dan ook echt mee aan de slag gegaan. Confronterend, maar het lucht ook op! Soms zijn dingen niet makkelijk maar met de juiste steun, kracht en instelling weet ik dat ik er ga komen. Ik wil er komen en die sleutel heb ik alleen zelf in mijn bezit! Heb een gelukkig een schat van een vriend die me steunt en die het op zijn manier doet en uiteindelijk komen we samen uit daar waar we willen komen.

Keuzes maken en deze dan ook daadwerkelijk uitvoeren valt niet mee maar geven me wel een voldaan gevoel. Het gaat er niet meer om dat ik aardig gevonden MOET worden door mijn omgeving, het gaat erom dat ik voor me zelf mag kiezen.

Het probleem zit hem bij mij niet zo zeer in het eten. Dat doe ik redelijk goed. Het is het totaal plaatje, lichaam en geest samen laten gaan. Een levensles!

Ik heb de laatste weken intensieve gesprekken met mijn vriend hierover. Hij is hartstikke trots op me ! Weet nu dat ik me maatje voor het leven heb gevonden en samen zullen wij onze rugzakjes leegmaken en weer vullen met onze kracht, liefde maar vooral onze eigen IK. Ons levenspad zal geen rechte lijn zijn, dat willen we ook niet wat de zijtakken houden ons wakker maar we weten dat we altijd weer op die rechte lijn uit zullen komen al is dat af en toe met een omweg!
Ik heb het me vriend echt niet altijd even makkelijk gemaakt, ben best wel een dame die dacht dat alleen haar visie de juiste was. Echter door zijn geduld en onze vele gesprekken merk ik dat “samen” en elkaar respecteren om wie we zijn de kracht van onze liefde is.

De bijeenkomsten met de dames vindt ik zo ontzettend fijn. Toen ik voorstelde om onderling contact te houden kreeg ik een warme deken. Brigitta vroeg ons hoe we de motivatie kunnen behouden als we ieder weer onze eigen weg op zouden gaan. We gaan elkaar gelukkig nog een half jaar lang maandelijks zien en we hebben onze mailadressen uitgewisseld, dus we hoeven het niet helemaal alleen te doen. We hebben met elkaar al een band opgebouwd en daar zijn we trots op. Delen is kracht !

Tip van Brigitta:

Zal ik wel of toch maar niet?
We staan er vaak nauwelijks bij stil, maar voordat we iets eten, vragen we ons eerst af of we het wel of niet zullen doen. En het antwoord dat je jezelf geeft is van verschillende factoren afhankelijk: niet alleen of je honger, zin of trek hebt, maar b.v. ook of er meer eters of snoepers in de buurt zijn, in wat voor stemming je bent, of en hoe je iets wordt aangeboden en hoe lekker het eten er uitziet. Je zult echter niet alle mogelijke factoren uitgebreid onder de loep nemen, misschien ben je geneigd meer waarde te hechten aan de argumenten voor dan de argumenten tegen en besef je pas achteraf dat je iets beter niet had kunnen pakken. De tegen argumenten overdenk je pas als het te laat is, met als gevolg dat je je schuldig voelt.

Het bedenken van tegenargumenten, argumenten waarom je niets of iets anders zal nemen, komt niet alleen neer op het opsommen van redenen waarom dat beter voor je is, b.v. omdat je niet dikker wilt worden, of juist wil afvallen. Het is ook van belang om je argumenten om wel iets te pakken eens uit te dagen. Kloppen deze gedachten wel. Is het echt pas gezellig als je wat eet, of kan het ook leuk zijn als je je inhoudt?

Het van tevoren goed nadenken over wat je zal nemen, maar ook over een eventuele volgende portie, je tweede koekje, nog een drankje, of je toetje meteen na het eten, haalt ook het tempo uit je eten en verkleint het risico van een schuldgevoel achteraf. Als je daar nogal wat tijd aan besteedt, is je zin misschien al grotendeels over.

Omdat je misschien de ervaring hebt dat je wel eens, of misschien wel meer dan eens, iets in je mond hebt gestopt voordat je er erg in hebt en er goed over hebt nagedacht, heb je misschien een hulpmiddel nodig.

Een simpel, maar vaak doeltreffend hulpmiddel is een elastiekje, zo’n doodgewoon bruin elastiekje. Doe dat om je pols en telkens wanneer je in een risicosituatie verzeild bent geraakt, wanneer je bijvoorbeeld naar een feestje gaat en je een gebakje wordt aangeboden of er plotseling een schaaltje met lekkers voor je neus wordt gezet, trek je aan het elastiekje om jezelf wakker te schudden: opletten en goed nadenken! Zal ik wel of toch maar niet!