De Posthoorn

Zelden leg ik een boek weg. Ooit heb ik een pil van Tom Clancy wegens infantiliteit in zee gegooid. Het was een uitzondering.

Opeens schiet me de Brabantse schrijver Toon Kortooms te binnen met zijn beroemde ‘Peelromans’ en het hilarische turfboek over het gezin Lange uit Deurne. De boeken waren doortrokken van de Peel, Brabantse geuren, Brabantse boeren en zult. Ik genoot van de Brabanders in Brabant.

Sommige Brabanders zoeken het avontuur in ‘het Westen’. Dan krijg je uitwassen als de zich ‘Kluun’ noemende folderschrijver Van de Klundert. Een gehaaid type is het dat veel te compenseren heeft. Met groeiende ergernis is de term die zich opdringt. Met groeiende ergernis zie ik hoe een sluwe zet van Van de Klundert zijn vruchten gaat afwerpen. Van de Klundert is Brabander in de grote stad. Stoer steekt hij over terwijl het licht op rood staat. Grinnikend plast hij in de gracht. Hij gebruikt lilleke woorden. Ik citeer er een paar uit zijn nieuwe boek.

“De stad klotste van de seks.” (De oude stad kreunde van seks.)

“We waren meesters in het presenteren van verpakte stront.” (Gebakken lucht.)

“We waren de droogneukers van de marketing geworden.” (We hadden weinig succes.)

“Jullie maken die klanten kletsnat met je geouwehoer, maar neuken, ho maar.” (Jullie verkooppraatjes schieten hun doel voorbij.)

De verkooppraatjes van Kluun niet. Hij is de meester van de valse bescheidenheid. In de week dat de roman van een serieuze schrijver uitkwam, verscheen ook zijn product. Om het hardst roept hij de mindere te zijn. Zo lift hij mee op andermans reputatie.

Ik heb zijn boek lang onder de kraan gehouden. De lezer in mij was beledigd.