De Posthoorn

Vanaf het moment dat de professoren in processie de hal hadden betreden, moest ik slikken. Meestal doe ik dat bij de goede afloop van een romantische komedie, of als een gouden-medaillewinnaar het podium betreedt. Hier waren het oude rituelen van een onderwijsinstelling die zichzelf serieus neemt die mijn ogen deden prikken. Het was een uiting van gedeelde trots: die van de ouders op hun kinderen en die van de docenten op hun faculteit. Geen weggegeven diploma's in Edinburgh, geen herkansingen, geen bestuurders die een tv laten inbouwen in hun auto van de zaak, nauwelijks studenten die tevreden waren met een zes. Het zat niet in hun karaker. Om toegelaten te worden hadden ze al moeten uitblinken op hun scholen in Schotland, Engeland, of in de overige honderddertig landen die in Edinburgh vertegenwoordigd zijn. Afgestudeerden die naar voren werden geroepen hadden van die whiskynamen als Laura Mulcahy, Ailie McNicol, Julia MacKenzie, maar ze heetten ook Igor Czerwinski, Ruiko Asaba en, schrik niet, Srinivasan Chandrasekaran Janarthanam. Vier jaar geleden hadden ze zich hier aangemeld en niet bij de Universiteit van Amsterdam.
Dat gaat veranderen. Staatssecretaris Halbe Zijlstra wil dat Nederlandse universiteiten studenten gaan selecteren op basis van hun cijfers op het VWO. Hij bepleit zelfs college's waarbij studenten verplicht aanwezig moeten zijn. Vooral over de eerste maatregel is het moord en brand schreeuwen meteen al niet van de lucht. Dit is Nederland ten slotte. Stel je voor zeg, selectie aan de poort. Gaat er op die manier niet verschrikkelijk veel talent verloren? Worden eindexamens geen hel zo?
De studenten die na afloop van de ceremonie in de zogenaamde 'academische processie' de McEwan Hall verlieten, maakten een gelukkige indruk. Er was een beroep gedaan op hun intelligentie en talenten. Ze waren geslaagd.