HetGooiseLeven

Femke Halsema vroeg zich laatst af in een artikel over de mooiste serie ooit, of het nu een terugblik betrof op het seksisme uit de Sixties, of dat er soms echt seksisme achter zat. Kwamen oude stereotiepen in Mad Men niet tot leven? Of iets dergelijks. Ik had geen zin om verder te lezen, allergisch als ik ben voor het opwerpen van morele vragen over kunst en cultuur.
De schrijver Joost Zwagerman vond ook iets van Mad Men, maar hij gebruikt altijd zo veel woorden dat de inhoud erin verborgen blijft. Je ziet bij Zwagerman door de woorden de gedachte niet meer. Het Concept overschaduwt bij hem de betekenis: de grote Zwagerman vindt iets van Mad Men. Wat, maakt niet uit.
Intellectuelen met een mening over populaire cultuur slaan bijna altijd de plank mis. Ze zoeken de ratio achter een schuldbesef. Ze vertrouwen zichzelf niet als ze iets mooi vinden waarop ze normaliter neerkijken.
De Amerikaanse schrijver David Mendelsohn overschreeuwde zich een maand of drie geleden keihard in de New York Review of Books. Mad Men was slechts uiterlijk vertoon, slecht geschreven, met magere plots, dunne karakters en zonder uitzondering matig zo niet amateuristisch geacteerd.
Dat heeft hij geweten. Het halve internet stond op stelten. Honderdduizenden waren op het hart getrapt.
Een van de leukste reacties vond ik de opmerking dat het juist zo heerlijk was om je bij het napraten over dialogen met January Jones (Betty Draper) af te vragen of er nu sprake was van amateurisme of raffinement. Allebei was goed.
Zelf ben ik altijd teleurgesteld dat niemand van de intellectuelen een verband legt tussen Don Draper en Dick Diver, Scott Fitzgeralds hoofdpersoon uit Tender is the Night. Draper is gemodelleerd naar Dick Diver (DD). Met Fitzgeralds universele literaire held deelt hij een voor de kijker bijna onverdraagbare eenzaamheid.